ขึ้นมากะทันหัน? ขณะที่คำถามที่ไร้คำตอบมากมายผุดขึ้นมาในหัว เวลาก็ผ่านไปอีกสิบนาที
ดีไซเนอร์ยังคงไม่มา
‘นิสัยเสียชะมัด’
คนที่ไม่รักษาเวลาไม่น่าเหมาะที่จะทำงานนี้ ทำงานกับคนแบบนั้น โปรเจกต์ไม่มีทางผ่านไปได้ด้วยดีแน่นอน ระหว่างที่ซังอูเดือดดาลอยู่ในใจ เวลาก็ผ่านไปอีกสิบนาที
ดีไซเนอร์ก็ยังไม่มา
‘สิบนาทีสุดท้ายแล้วจริงๆ’
เห็นแก่หน้ารุ่นพี่ฮันซูยองที่เป็นคนใจดีและมีความสามารถ ซังอูจึงรอต่อไปอีกสิบนาที แม้เขาจะพยายามทำใจให้สงบนิ่งประหนึ่งผู้บำเพ็ญเพียร แต่จนแล้วจนรอดดีไซเนอร์ก็ยังไม่มา
เขากัดฟันกรอดและลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ซังอูมักจะหลีกเลี่ยงการทำอะไรที่เสียเปล่า แต่ในบรรดาเรื่องเหล่านั้น เขาเกลียดการเสียเวลาเปล่ามากที่สุด วินาทีที่เขายื่นมือไปคว้าลูกบิดประตู มันกลับถูกดึงห่างออกไป
“ที่นี่ใช่ไหมนะ”
ซังอูมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าหงุดหงิด ผู้ชายคนหนึ่งสวมหมวกบีนนี่สีดำไว้หลวมๆ เดินเข้ามาในห้องหน้าตาเฉยแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ฝ่ายนั้นสวมแว่นตาขนาดใหญ่ วางพาดไว้บนปลายจมูก หูข้างหนึ่งสวมจิวโลหะถึงสามชิ้น ทั้งที่มาประชุมแต่กลับมามือเปล่า เจ้าตัวดึงมือสองข้างออกจากกระเป๋าเสื้อมาถูกันแล้วเงยหน้าขึ้
