จอมรีดไถนั่นเป๊ะ ๆ ยอนอีไม่ได้มีความสนใจในเรื่องราชวงศ์ แค่ตกใจนิดหน่อยเรื่องที่ว่าทั้งองค์ชายรัชทายาทและองค์หญิงต่างเป็นระดับ S กันทั้งคู่เท่านั้น พอจะเข้าใจได้แล้วว่าทำไมผู้คนถึงเปรียบเปรยว่าเป็นสายเลือดอันสูงค่า
เขายังจำวินาทีที่ตัวเองโพล่งถามองค์ชายรัชทายาทผู้เป็นระดับ S ด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่ามาเล่นสนุกหรือยังไงได้อยู่เลยด้วยซ้ำ
‘ก็ใครจะไปรู้ว่าองค์ชายรัชทายาทจะปลอมตัวมาเดินร่อนในที่เกิดเหตุกันเล่า’
ยอนอีรู้สึกเหมือนถูกกลั่นแกล้งนิดหน่อย
มิน่าล่ะ เขาถึงได้ถอดรองเท้าบินคุณภาพเยี่ยมให้คนแปลกหน้าได้หน้าตาเฉย แต่ถึงอย่างนั้น มาเรียกตั้ง 50 โกลด์ก็นับว่าโกงกันอยู่ดี
ยอนอีเดินตรงไปทางพวกเขา นัยน์ตาสีอ่อนเบือนไปหาดีคอลที่ช่วยนำทางมา
“ขอบคุณที่พามานะครับ ที่บอกว่าจะช่วยรักษาอึยบินก็เหมือนกัน ผมติดหนี้คุณหลายเรื่องเลย ไว้คราวหน้าให้ผมเลี้ยงข้าวสักมื้อนะครับ”
“ไม่เป็นไรครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ”
หลังร่ำลายอนอีเสร็จ ดีคอลก็หันไปคำนับลาสมาชิกราชวงศ์จากนั้นจึงถอยฉากออกไปจากห้อง ยอนอีที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องอาหารจด ๆ จ้อง ๆ ลังเลว่าจะนั่งตรงไหนดี จนสุดท้ายก็ตัดสินใจนั่งลงข้าง ๆ เอสเปอร์หนุ่ม