ยความยินดี
ยอนอีเบนสายตาไปตามทิศทางของเสียง ตรงนั้นไม่มีนักรีดไถที่เขาต้องการจะพบ มีเพียงชายหนุ่มบุคลิกสง่างาม เจ้าของเรือนผมสีทองสว่างและดวงตาสีเขียวสุกใสนั่งไขว่ห้างอยู่เท่านั้น
ข้าง ๆ กัน องค์หญิงเอเลนาผู้มีเส้นผมสีทองกับดวงตาสีเขียวเช่นเดียวกันก็กำลังโบกมือน้อย ๆ เป็นการทักทาย
ไกด์หนุ่มเบนสายตาจากคนทั้งสองไปจับจ้องอยู่ที่คนอีกคนในห้อง แม้จะมองเห็นเพียงแค่เห็นท่อนแขน ลาดไหล่ และแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง แต่เขากลับรู้ได้ในปราดเดียวว่าไอ้หมอนั่นคือมนุษย์ที่ชื่อว่าแทฮาจินไม่ผิดแน่
“ถวายบังคมองค์ชายรัชทายาทและองค์หญิงแห่งดิไอแลนด์พ่ะย่ะค่ะ”
ยอนอีซ่อนความสับสนไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉย ร่างสูงโปร่งโค้งตัวลงต่ำเพื่อทักทายเหล่าผู้สืบทอดเชื้อสายอันสูงส่ง แม้สถานการณ์เป็นแบบนี้แต่เขาก็ไม่ได้โง่จนไม่รู้เรื่องรู้ราวว่านักรีดไถที่ก่นด่าในใจมาตลอดคือองค์ชายรัชทายาทผู้นี้
‘ทำไมองค์ชายรัชทายาทถึงไปอยู่ในสนามรบต่างเมืองได้ล่ะ?’
ยอนอีทำได้แค่เดาะลิ้นในใจ
“มานั่งนี่สิ ผมรอคุณมาตั้งนานแล้วนะรู้ไหม”
ยอนอีจ้องมององค์ชายรัชทายาทพลางกะพริบตาปริบ ๆ มองยังไงทั้งรูปร่าง ลักษณะขององค์ชายก็เหมือน
