หลวงเป็นครั้งแรก การออกแบบสไตล์ยุคกลางผสมผสานกับสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ออกมาเป็นปราสาทสุดอลังการ
สวนดอกไม้อันกว้างใหญ่ไพศาลเต็มไปด้วยหินแกะสลัก ภาพวาดของจิตรกรชื่อดัง และข้าราชบริพารที่เดินสวนกันขวักไขว่
“ตามผมมาครับ”
ดีคอลเดินนำเข้าไปในพระราชวังอย่างเป็นธรรมชาติราวกับเข้าออกห้องนอนบ้านตัวเอง ยอนอีเดินผ่านตึกหลากหลายตึก รู้สึกว่าตัวเล็กลีบลงเรื่อย ๆ เพราะขนาดของพวกมัน
สถาบันวิจัยที่เขาเคยอยู่ตอนเด็กว่าใหญ่มากแล้ว แต่สุดท้ายก็เทียบชั้นกับพระราชวังไม่ติดเลยสักนิด ดวงหน้าขาวหันซ้ายหันขวาสำรวจสิ่งต่าง ๆ อย่างเด๋อด๋าเหมือนบ้านนอกเข้ากรุง
“เขาอยู่ที่นี่ครับ”
ยอนอีตามอีกฝ่ายเข้ามาในอาคารสีเทาราวกับขี้เถ้าซึ่งมียอดปราสาทแหลมสูงชะลูด ระหว่างโดยสารลิฟต์สีทองไปยังชั้น 3 ดีคอลก็ยังไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติม ฝั่งเขาเองก็ไม่ได้คิดจะถาม เพราะถึงอย่างไรดีคอลก็เป็นคนนอก ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้
พวกเขาก้าวเข้าไปข้างในอย่างไม่รีบร้อน ภายในห้องมีโต๊ะอาหารหินอ่อนสีขาววางทอดยาวอยู่ตรงกลาง ขืนกินข้าวในที่แบบนี้มีหวังได้อึดอัดจนอาหารไม่ย่อยแน่นอน
“โอ้ ในที่สุดก็มาสักทีนะ”
ใครบางคนที่รออยู่ในห้องส่งเสียงปรบมือด้ว
