ผื่อไว้ทั้งที่กล้ำกลืนฝืนใจเต็มทน
บัตรเครดิตบัดซบที่เขาอยากจะตัดใจหักทิ้งไปเป็นร้อย ๆ รอบแล้ว
พวกเขานัดว่าจะมาเจอกันตรงลานจอดรถอาคารส่วนกลาง เดี๋ยวก็จะถึงเวลานัดแล้วแต่ยังไม่เห็นดีคอลแม้แต่เงา คงไม่ใช่ว่าลืมนัดหรอกใช่ไหมเนี่ย
จู่ ๆ หูก็พลันได้ยินเสียงบางอย่าง ภาพในอากาศเกิดการบิดเบี้ยว จากนั้นผู้มีพลังเคลื่อนย้ายกับดีคอลก็ปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่ว่างเปล่า
ยอนอีผงกหัวทักทาย
“เอ่อ สวัสดีครับ มาตรงเวลาเชียวนะครับ”
“ครับ ไปกันเลยไหมครับ”
“ไปที่ไหนครับ? คุณคนนี้จะพาไปเหรอ?”
“ครับ”
ดีคอลบอกว่าการจะไปหานักรีดไถคนนั้นต้องได้รับความช่วยเหลือจากผู้มีพลังเคลื่อนย้าย ยอนอีคิดว่ามันทะแม่ง ๆ ชอบกล แต่ก็ยอมจับแขนของผู้มีพลังเคลื่อนย้ายด้วยสีหน้างงงวย ร่างกายแยกออกเป็นกลุ่มอณูเล็ก ๆ แล้วกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง เรียกเอาอาการคลื่นเหียนตีรวนขึ้นมาจนแทบอาเจียน
ยอนอีทุบหน้าอกปั้ก ๆ ก่อนจะกวาดตามองสถานที่ที่พวกเขาเพิ่งมาถึงก่อนจะทำตาโตเท่าไข่ห่าน
“ที่นี่มัน… วังหลวงไม่ใช่เหรอครับ?”
พระราชวังอยู่ในเมืองหลวงก็จริงแต่อยู่ห่างไกลจากศูนย์อยู่มากโข ขนาดเดินทางด้วยรถยังกินเวลาถึงสองชั่วโมง ยอนอีเพิ่งเคยมาเหยียบพระราชวัง