น่าจะดีนะครับ
“โรนีลล์บุกเข้ามา”
-…แหม ก่อเรื่องอีกแล้วสินะครับ
ได้ยินเสียงโดเบอร์แมนเดาะลิ้นจากปลายสาย เขาบอกไปสั้น ๆ ว่าไม่สนเรื่องลงทุนแล้ว ให้จัดการขายวิลลาหลังนี้ทิ้งไปซะ จากนั้นจึงเดินกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่น หลับตาลงแน่นด้วยความรู้สึกขยะแขยงที่ยังหลงเหลืออยู่
อันที่จริงก็ไม่ได้อยากจะย้อนกลับเข้ามาในนี้เท่าไหร่นัก แต่ความรู้สึกอยากจะชำระล้างส่วนที่ถูกโรนีลล์สัมผัสมีมากกว่า
พอได้เข้าห้องน้ำไปล้างเนื้อล้างตัว ความอึดอัดจึงพอเบาบางลง ร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งให้น้ำเย็น ๆ ไหลชะโลมร่างกาย พลันหัวสมองก็นึกถึงอียอนอีขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล
ทำไมต้องเป็นตอนนี้ด้วย
ช่วงนี้เขามักเกิดอาการแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง จู่ ๆ ใบหน้าของอีกฝ่ายก็โผล่เข้ามาในความคิดแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ชวนให้รู้สึกแปลก ๆ ในอก
บทสนทนาของหนุ่มสาวเมื่อครู่นี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหู
‘วันนี้สวยจังนะครับ’
‘ก็ฉันไม่รู้นี่นาว่าจะได้ไปเดตกับคุณยอนอีตอนไหน เลยต้องแต่งสวยตลอดน่ะสิคะ’
หนุ่มหล่อ สาวสวย เหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก
ฮาจินเสยผมเปียกชื้นไปด้านหลังแรง ๆ สายน้ำไหลผ่านกล้ามเนื้อหนั่นแน่นปานรูปสลัก
ใบหน้าของอียอนอีราวกับถูกวาดขึ้นมากลาง
