ำให้ขยะแขยงเต็มทน แทฮาจินเบ้หน้า เขาไม่เข้าใจว่าการยัดเยียดความรู้สึกของตัวเองอยู่ฝ่ายเดียวมันเรียกว่าความรักตรงไหน
ฮาจินแค่นหัวเราะพลางสะบัดมือเธอออก พรูลมหายใจยาวเหยียดออกมาแรง ๆ
“จบงั้นเหรอ พวกเราเริ่มต้นกันแล้วหรือไง?”
โรนีลล์ไม่ละความพยายาม ยังบดเบียดร่างกายเข้ามาใกล้ แต่ใบหน้าเย็นชาปานก้อนน้ำแข็งของแทฮาจินก็เอาแต่โยกหลบไปด้านหลัง แสดงให้เห็นว่าเขารังเกียจที่จะประกบจูบกับเธออย่างเปิดเผย มือหนาใหญ่กระชากเสื้อตรงไหล่ของหญิงสาวแล้วลากออกไปหน้าประตู
“ออกไปซะ”
“คุณฮา…”
“อย่าทดสอบความอดทนของผมจะดีกว่า”
นั่นเป็นคำพูดที่ออกมาจากใจจริง ฮาจินรู้สึกเหมือนกำลังถูกทดสอบความอดทนและความเป็นมนุษย์อย่างยิ่งยวด ทั้งที่ของพรรณ์นั้นเขาทิ้งมันไปตั้งนานแล้ว
โรนีลล์ยังคร่ำครวญเว้าวอนไม่หยุด
แต่ขอร้องละ อย่าได้มาเจอหน้ากันอีกเลย
แกร๊ก!
ฮาจินเปิดประตูแล้วโยนเธอออกไปเหมือนถุงขยะ จากนั้นจึงต่อสายตรงหาโดเบอร์แมนทันที
-ครับ คุณเอสเปอร์ โดเบอร์แมนครับ
“ขายวิลลาซะ”
-…เอ่อ… หมายถึงวิลลาไหนครับ? พอดีว่ามีอยู่หลายที่
“ที่ที่ผมอยู่”
-อ๋อ แต่เพนต์เฮาส์นั้นคุณเก็บไว้ลงทุนไม่ใช่เหรอครับ? เก็บไว้นานกว่านี้หน่อยก็
