เธอไปมากกว่านี้อีกแล้ว จังหวะที่กำลังผละออก หญิงสาวกลับใช้แรงดึงท้ายทอยของแทฮาจินเข้ามาแล้วประกบจูบทันที
ฮาจินสะบัดร่างบอบบางออกอย่างรุนแรง เขาจ้องใบหน้าของเธอเขม็งแล้วส่งเสียงหัวเราะอย่างสมเพช
“เสียสติไปแล้วสินะ”
“คุณฮาจิน...”
“เวลาผมให้โอกาสแล้ว คุณไม่ควรพูดอะไรต่อ คุณน่าจะรู้เรื่องนั้นดีกว่าใครไม่ใช่เหรอ”
เขาต้องใช้ความอดทนอย่างมหาศาลในการสะกดกลั้นความโกรธไว้ที่ก้นบึ้งของจิตใจ ขืนเป็นแบบนี้เขาอาจจะพลั้งมือทำอะไรลงไปก็ได้ มนุษย์ที่ชื่อโรนีลล์อาจหายไปจากโลกนี้โดยที่เขาเองยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ
ฮาจินกำหมัดแน่นพลางพูดเสียงลอดไรฟัน
“ถ้าบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ของผมอีก ผมจะฉีกหน้าสวย ๆ ของคุณเป็นชิ้น ๆ ซะ โรนีลล์ เข้าสมองบ้างหรือยัง?”
โรนีลล์ที่ทำท่าจะโผเข้ามาหาแทฮาจินอีกครั้งถึงกับชะงักตัวแข็งทื่อ โรนีลล์เป็นคนแรกที่ทำให้เขาโมโหจนตัวสั่นได้ขนาดนี้ หากเป็นคนทั่วไปก็คงจะหนีไปด้วยความหวาดกลัวแล้ว
ฮาจินพูดด้วยเสียงกดต่ำแทบคำราม
“ตอบมา”
“…พวกเราไปกันไม่ได้จริง ๆ เหรอ? มันจบแล้วจริง ๆ น่ะเหรอ?”
มือเรียวยาวเหมือนกิ่งไม้แห้ง ๆ แตะลงบนท่อนแขน กระทั่งสัมผัสเล็ก ๆ น้อย ๆ จากผู้หญิงคนนี้ก็ยังท
