ด้ของคุณนะ แม่ง ไสหัวไปไกล ๆ ไม่ได้หรือไงวะ”
ฮาจินจงใจใช้คำพูดหยาบคาย เหยียดหยามจิตใจเธอด้วยความหงุดหงิดที่สุมแน่นอยู่เต็มอก โรนีลล์ทำให้เขารำคาญและเดือดดาลมาก ขืนพูดอ้อม ๆ แบบละมุนละม่อมมีหรือเธอจะเข้าใจ
แต่ทันใดนั้น หญิงสาวก็ส่ายหน้า
“ไม่ใช่อย่างนั้น คุณก็รู้นี่ ฉันรักคุณมากขนาดไหน... พวกเราหมั้นกันอีกรอบไม่ได้เหรอ? ฉันจะทำตัวดี ๆ… จะไม่ทำให้คุณรำคาญอีกแล้ว นะ?”
เฮ้อ
เมื่อฮาจินพ่นลมหายใจออกมาสั้น ๆ แล้วเงยหน้าขึ้น ลูกกระเดือกของเขาก็เผยให้เห็นเด่นชัดบนลำคอหนา ฮาจินกลอกตาขึ้นมองเพดาน นัยน์ตาสีโกเมนได้รูปสวยกลอกไปมาอย่างน่าขนลุก
ไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาต้องปล่อยผ่านเรื่องแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน
จำได้ว่าแม้แต่ตอนที่ยอมขึ้นเตียงกับโรนีลล์เมื่อหลายปีก่อน แทฮาจินก็ไม่เคยให้ค่าอะไรกับมัน กลับกันเขาแทบจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำเพราะเรื่องเกิดขึ้นนานแล้ว
ลำคอแกร่งกลับมาตั้งตรงอีกครั้ง เขาออกแรงบีบคอเธอด้วยเนกไทแล้วผลักไปกระแทกผนัง โรนีลล์ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ผลักฮาจินออก
“คราวนี้ผมจะยอมปล่อยคุณไป เพราะงั้นก็ไสหัวไปซะ แล้วอย่ามาที่นี่อีก”
ฮาจินให้โอกาสครั้งสุดท้าย เขาไม่อยากคบค้าสมาคมกับ
