ยชำเลืองมองยอนอีที่ยังคงหัวเราะคิกคักอย่างหงุดหงิดก่อนจะเอ่ยเสียงลอดไรฟัน คนข้าง ๆ จึงส่งเสียงหัวเราะขึ้นจมูกตอบกลับมา
“ทำตัวให้เสมอต้นเสมอปลายหน่อยเถอะครับ คุณเอสเปอร์ ถ้าจะขอโทษก็ขอโทษให้ตลอดรอดฝั่งสิครับ”
คราวนี้แทฮาจินปิดปากเงียบ จะให้ขอโทษอีกครั้งก็คงเป็นอะไรที่ยากไปสำหรับเขาละมั้ง
ซูเปอร์คาร์คันหรูชะลอตัวหยุดอย่างนิ่มนวล ประตูใหญ่โรงพยาบาลผู้มีพลังพิเศษปรากฏอยู่เบื้องหน้าพวกเขา
ยอนอีวางแผนไว้ว่าจะมาหาอึยบินทันทีที่เสร็จงานเพราะการไกด์ดิงสวนทางของอีกฝ่ายทำให้หน้าที่ในวันนี้เสร็จเร็วเป็นอย่างมาก เมื่อแทฮาจินกดปุ่ม ประตูฝั่งข้างคนขับก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ ร่างสูงโปร่งก้าวลงจากรถก่อนจะหันมาบอกลาโชเฟอร์กิตติมศักดิ์ในวันนี้
“ขอบคุณที่มาส่งนะครับ”
ยอนอีส่งยิ้มพิมพ์ใจแต่ไม่ยอมปิดประตูลงเสียที เจ้าของรถจึงเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย
“ไปสิครับ”
“เอ๋? เราไม่ได้คืนดีกันแล้วหรอกเหรอครับ”
ว่าแล้วก็แกล้งตีหน้าซื่อ แทฮาจินนิ่วหน้าแล้วโบกมือส่ง ๆ ราวกับไล่แมลงวันน่ารำคาญ ขณะที่กำลังจะขยับรถออก หูก็พลันแว่วเสียงตะโกนเรียกคุณยอนอี! มาจากที่ไกล ๆ เสียก่อน พอหันไปมองก็เห็นคุณหมอชเวซารังกำลังวิ่งเข้ามาทางนี้
