รู้สึกได้ว่ามีชายแปลกหน้าเดินตามหลังแทฮาจินออกมาจากที่เกิดเหตุแถมยังติดมากับรูปที่พวกเขาถ่าย
ตาหูจมูกปากที่จับจองตำแหน่งบนใบหน้าเล็ก ๆ ขาวผ่องดูจิ้มลิ้มพริ้มเพราและกำลังตะโกนบอกว่าเจ้าของไม่ใช่คนธรรมดา ขนาดยืนอยู่เคียงข้างเอสเปอร์ผู้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องหน้าตาคมสันหล่อเหลา แต่รัศมีของเขากลับไม่โดนฝังกลบเลยแม้แต่น้อย เจ้าของใบหน้านั้นจึงตกเป็นเหยื่ออันโอชะของพวกเขาแทน
แชะ แชะ
‘ทำไมรู้สึกเหมือนกำลังถ่ายฉันเลยล่ะ?’
หรือว่าเขาจะหลงตัวเองเกินไป
สถานการณ์ชวนกระอักกระอ่วนนี่ทำให้ยอนอีทำหน้านิ่วคิ้วขมวด นัยน์ตาสีอ่อนพลันเหลือบไปเห็นป้ายจุดรอแท็กซี่อยู่ด้านหน้าไม่ไกล การเดินตามแทฮาจินไปขึ้นรถทั้งที่เจ้าตัวกำลังอารมณ์ไม่ดีเป็นอะไรที่ไม่น่าอภิรมย์นัก และเขาก็ไม่อยากจะรั้งอยู่ต่อให้พวกนักข่าวรุมทึ้งด้วย
เมื่อยอนอีเบนทิศทางจะเดินไปยังจุดรอแท็กซี่ก็มีมือใหญ่ ๆ คว้าหมับเข้าที่ต้นคอของเขาจากทางด้านหลัง
“จะไปไหนครับ”
“…ไปโรงพยาบาลผู้มีพลังพิเศษครับ”
แทฮาจินจ้องดวงหน้าขาวละมุนของอีกฝ่ายไม่ละสายตาก่อนจะลากหลังคอเขาก้าวฉับ ๆ ไปที่รถของตัวเอง ประตูที่ยกขึ้นชี้ฟ้าราวกับนกสยายปีกเป็นอะไรที่ยอนอีไม่ค่อยจะถูกใจสักเท
