่าไหร่ เขารู้ว่ามันเป็นซูเปอร์คาร์ แต่ตัวรถโหลดเสียต่ำเรี่ยดินขนาดนี้ ไม่เข้าใจว่าทำไมคนเราถึงต้องเอาเงินหลายร้อยโกลด์ไปแลกกับรถที่ขับขี่ไม่ค่อยสะดวกสบายเท่าไหร่ด้วย
ฝูงนักข่าวที่วิ่งกรูตามหลังมาติด ๆ ทำให้ยอนอีต้องรีบกระโดดขึ้นที่นั่งข้างคนขับอย่างเสียไม่ได้
“เฮ้ย! ผมยังไม่ได้ขึ้นเลยนะครับ!”
ประตูรถยังไม่ทันปิดสนิทดี ซูเปอร์คาร์คันงามก็กระชากออกตัวไปเสียแล้ว ตุ๊กตาหน้ารถจำเป็นพยายามปิดประตูลงอย่างยากลำบากขณะที่รถกำลังแล่น ใบหน้าขาวสะบัดมามองตัวต้นเหตุอย่างเอาเรื่อง
“จริง ๆ เลยให้ตาย เมื่อกี้ยังพาลใส่ผมไม่พออีกหรือไงครับ?”
“เมื่อกี้น่ะ”
ยังไม่ทันจบประโยคก็ตัดคำไปเสียดื้อ ๆ
นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาเห็นแทฮาจินขับรถด้วยตัวเองหากนับรวมกับเมื่อเช้านี้ แต่ตอนนั้นเขาเลือกที่จะมองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเส้นทางมุ่งสู่รถไฟใต้ดินเพราะอีกฝ่ายเล่นแผ่รังสีอำมหิตออกมาซะจนไม่อยากเสวนาด้วย จะบอกว่าเพิ่งเคยเห็นแทฮาจินขับรถเป็นครั้งแรกก็ไม่ผิดเท่าไหร่นัก
มือเรียวยาวข้างหนึ่งพาดไปกับประตู ส่วนมืออีกข้างเกาะกุมพวงมาลัย กลิ่นหอมหวานเจือกลิ่นบุหรี่ และกลิ่นเลือดสัตว์ประหลาดผสมปนเปออกมาจากร่างกายของเขา
“เมื่อ
