กี้น่ะ ขอโทษด้วยครับ”
“…”
ยอนอีจ้องมองแทฮาจินอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
ไม่เคยคิดมาก่อนเลยจริง ๆ ว่าคนอย่างเขาจะขอโทษคนอื่นเป็น
แต่ถึงอย่างไรเรื่องที่เกิดเมื่อครู่นี้ก็หนักหนาเกินกว่าจะหายเคืองกันง่าย ๆ ด้วยคำขอโทษแค่คำเดียว
นัยน์ตาสีอ่อนสอดส่ายสำรวจภายในรถที่สะอาดเอี่ยมจนน่าอึดอัดแต่ไม่รู้จะเอาตาไปวางที่ไหน ยอนอีจึงส่ายหน้าไปมาแล้วเอนหัวพิงหน้าต่างรถเสียเลย คนข้าง ๆ เริ่มพูดต่อในขณะยังจับจ้องไปที่ถนน
“ผมจงใจทำนะ”
“…”
“แต่ทำไมไม่รู้ ผมไม่ได้รู้สึกดีที่ทำลงไปเลย”
น้ำเสียงของฮาจินฟังดูสับสนราวกับกำลังนึกย้อนกลับไปในช่วงเวลาดังกล่าว สิ่งที่เขาพูดมานับว่าไม่ได้ผิดคาดเท่าไรนัก แต่เมื่อกี้ตอนยอนอีถามไปว่าพอใจหรือยัง อีกฝ่ายยังตอบแบบยียวนกลับมาว่า [ก็ไม่เท่าไหร่นะครับ] แล้วทำไมตอนนี้คนกวนประสาทหน้าตายนั่นถึงได้พูดอะไรไม่สมเป็นตัวเองออกมากันล่ะ
ยอนอีผินหน้ากลับไปมองแทฮาจินอีกครั้ง
ใบหน้าหล่อเหลายังคงไร้อารมณ์เช่นเดิม ไม่ต่างอะไรกับท้องทะเลสีแดงอันเงียบสงบที่หลับใหลอยู่ท่ามกลางความอ้างว้างภายในจิตใจเขา
ภาชนะย่อมมีลักษณะเหมือนเจ้าของ แทฮาจินคงจะใช้ชีวิตอย่างบ้าระห่ำเหมือนดั่งทะเลอันแสนน่าสะพรึงกลัวนั่
