ว่ากว่าอีกฝ่ายจะพูดแบบนี้ได้ ต้องผ่านกระบวนการคิดมามากมายขนาดไหน
คิ้วหนาเข้มขมวดเป็นปมก่อนจะเอ่ยถาม
“เจ็บมากไหมครับ”
ถามเรื่องแบบนั้นด้วยน้ำเสียงกับวิธีการพูดแบบนั้นเนี่ยนะ
คมฟันขาวขบกัดเนื้อด้านในปากอย่างแรง แต่ดูท่าจะเอาไม่อยู่ ยอนอีจึงเอี้ยวตัวไปอีกด้านเพื่อปิดบังใบหน้าจากสายตาของแทฮาจิน มือเรียวยกขึ้นปิดปากไว้แน่น
ทำแบบนี้ไม่ได้นะ
รู้ว่าไม่ควรหัวเราะกับสิ่งที่สิ่งฝ่ายทำ แต่ยอนอีก็พยายามอย่างยิ่งแล้วในการอดกลั้นไม่ให้ระเบิดหัวเราะออกมา ก็มันตลกจะตายนี่นา แค่พูดจาดี ๆ แบบชาวบ้านเขามันจะกล้ำกลืนอะไรขนาดนั้น
สรุปคือหมอนี่คิดมากเรื่องที่ตัวเองทำเกินกว่าเหตุก็เป็นเหมือนกันสินะ
เมื่อเห็นคนข้าง ๆ หันหลังให้ ลาดไหล่โค้งสวยสั่นเทาหงึก ๆ แทฮาจินยิ่งหน้านิ่วคิ้วขมวดยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองไปทางยอนอีด้วยสายตากระวนกระวาย ทำอะไรไม่ถูก
“เจ็บขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ตลกชะมัดเลยครับ”
“…”
เสียงหัวเราะท้องคัดท้องแข็งทำลายความเงียบภายในห้องโดยสารไปจนหมดสิ้น ยอนอีใช้ปลายนิ้วปาดน้ำตาที่คลอหน่วยออกลวก ๆ จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ขำกลิ้งจนน้ำตาไหลแบบนี้คือตอนไหน อันที่จริงเขาก็อยาก
