เขาไม่อยากใช้ไพ่ตายใบสุดท้ายที่อุตส่าห์หมอบไว้ในการต่อสู้ที่แพ้ยับเยินไปแล้วจึงได้แต่กัดฟันอดทน น้ำที่ถูกแย่งชิงไปจวนเจียนจะเกินขีดจำกัดเต็มทีจนสติของยอนอีพร่าเลือนแทบสลบ
“…!”
วินาทีนั้น ยอนอีเริ่มจะมองเห็นภาชนะของแทฮาจินอย่างเลือนราง
เขาไม่ได้มีความคิดอยากจะแอบดูภาชนะของอีกฝ่าย แต่ภาพตรงหน้ากลับฉายเข้ามาในคลองสายตาด้วยตัวของมันเอง
ช่างเป็นความรู้สึกที่แปลกพิลึก
ภาชนะสีแดงซึ่งถูกบดบังด้วยกลุ่มหมอกหนาชวนให้สงสัยใคร่รู้มาโดยตลอดได้เผยรูปร่างอันสง่างามออกมาให้เห็น บางสิ่งบางอย่างที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างแช่มช้าทำให้ยอนอีเบิกตากว้าง แทบลืมหายใจไปในพริบตา
‘นี่มัน…คือสิ่งที่เรียกว่าภาชนะงั้นเหรอ?’
ภาพที่มองเห็นดูคล้ายกับพื้นที่รกร้างบนดาวเคราะห์แห่งหนึ่ง มีทะเลสีแดงฉานโอบล้อมทั่วทุกพื้นที่รอบด้าน อีกทั้งยังมีขนาดกว้างใหญ่ไพศาล สะท้อนประกายระยิบระยับราวกับดวงอาทิตย์ที่ลุกโชน
มันไม่ใช่เปลวไฟ หากแต่เป็นน้ำที่มีสีแดงใสเหมือนอัญมณี สายน้ำในห้วงทะเลแห่งนี้สงบเงียบไร้คลื่นซัดซาด หยุดนิ่งเฉกเช่นแอ่งน้ำขังในร่องดิน
ถ้าหากมีคลื่นซัดมากระทบฝั่งบ้างก็คงให้ความรู้สึกที่ดูเสมือนจริงกว่านี้ แต่ยอนอีตระหนักได
