กับที่ปฏิบัติกับแฟนอย่างชัดเจน แต่พวกเธอก็ยังมาขอร้องให้ยอนอีตัดความสัมพันธ์กับเพื่อนรักเพียงคนเดียวในชีวิต มันเป็นคำขอที่ล้ำเส้นกันเกินไปหน่อย
ยอนอีตอบกลับอย่างชำนาญ
“เป็นเพื่อนกันครับ ผมติดหนี้เพื่อนคนนั้นอยู่หลายอย่างน่ะครับ”
“หนี้เหรอคะ?”
“ครับ”
ยอนอีลังเลว่าจะเล่ารายละเอียดให้ฟังดีไหม ก่อนจะตัดสินใจพูดต่อในตอนท้ายหลังจากเห็นแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของชเวซารัง ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความลับอยู่แล้วด้วย
“ผมหนีออกจากบ้านตอนอายุสิบหกและพยายามดิ้นรนเพื่อที่จะมีชีวิตรอด ตอนนั้นเป็นช่วงกลางฤดูหนาวพอดี จะไปไหนก็หนาวจนปวดกระดูก ผมก็เลยไปนั่งฆ่าเวลาบนชิงช้าในสนามเด็กเล่น ตอนที่คิดว่าคงต้องหนาวตายอยู่ตรงนี้ก็มีแม่ลูกคู่หนึ่งเดินเข้ามาคุยกับผม”
พอลองพิศมองดูดี ๆ ถึงได้รู้ว่าเธอคือหัวหน้าห้องของชั้นเรียนข้าง ๆ นี่เอง ยอนอีไม่ค่อยสนใจคนอื่นมาตั้งแต่เด็กจึงไม่ได้สนใจเด็กคนนั้นด้วยเช่นกัน แค่จำได้ว่าเคยเห็นอึยบินช่วยเพื่อนที่ถูกรังแกในโรงอาหารเท่านั้นเอง
แต่แล้วเด็กคนนั้นก็เดินเข้ามาเอ่ยปากคุยกับเขาที่กำลังนั่งตัวแข็งด้วยความหนาวอยู่บนชิงช้า ยอนอีในตอนนั้นคิดว่าเธอช่า
