งเป็นผู้หญิงที่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นเสียจริง
– ไม่หนาวเหรอ?
ไม่หนาวก็ผิดมนุษย์แล้ว หิมะตกหนักขนาดนี้ ถามมาได้ไง ขณะที่ยอนอีกำลังค่อนขอดอีกฝ่ายในใจ อึยบินในวัยเด็กก็ถอดถุงมือที่ตัวเองใส่อยู่และนำไปสวมที่มือของยอนอีซึ่งชาดิกแทบไร้ความรู้สึกไปแล้ว มันอบอุ่นจนเขาถึงกับพูดไม่ออก หรืออาจเป็นเพราะหนาวจนลิ้นแข็งก็ไม่อาจทราบได้
– อึยบิน เพื่อนที่โรงเรียนเหรอลูก?
แม่ของหัวหน้าห้องข้าง ๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน การพูดอันเนิบนาบและสีหน้าสงบนิ่งของเธอเป็นอะไรที่ติดตรึงอยู่ในความทรงจำของเขา จนทำให้อดนึกถึงแม่ที่ตายไปแล้วไม่ได้
– อื้อ หล่อใช่ไหมล่ะแม่? ตอนอยู่โรงเรียนเขาดังสุด ๆ เลย
– นั่นสิ เป็นนักแสดงเด็กได้เลยนะเนี่ย ว่าแต่อากาศหนาวขนาดนี้ ออกมานั่งทำอะไรคนเดียวเหรอจ๊ะ?
เขาควรตอบว่าอะไรดี
พ่อผมเสียสติไปแล้วก็เลยกลัวว่าเขาจะใช้ผมเป็นหนูทดลอง? ไม่ถูกกับแม่เลี้ยง? ไม่อยากเห็นหน้าน้องชายที่อายุแค่สองขวบ? ฝันถึงแม่ที่ฆ่าตัวตายไปอยู่บ่อย ๆ? หรือว่าผมต้องทิ้งเด็กคนหนึ่งให้ตายเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเองกันล่ะ?
ไม่ว่าคำตอบไหนก็ไม่สามารถตอบออกไปได้เลยสักอย่าง
ยอนอีจึงได้แต่นิ่งเงียบและเริ่มโยก
