ชิงช้า
เหล็กขึ้นสนิมส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเสียดหูคล้ายกับจะพังแหล่มิพังแหล่ แม่ของอึยบินคงจะรู้สึกสงสารแววตาอันเลื่อนลอยของเขาจึงพูดขึ้นมาว่า
– หนูจ๊ะ ป้าว่า…ไปหลบหนาวที่บ้านป้าก่อนดีไหม? อย่ามานั่งอยู่ตรงนี้เลย บ้านป้าอยู่ไม่ไกลหรอก แล้วป้าก็ไม่ใช่คนไม่ดีด้วย มาด้วยกันเถอะ
เธอคงไม่อยากปล่อยเขาไว้ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บเช่นนี้
– หรือว่าอยากไปสถานีตำรวจ? ถ้าหนูหลงทาง เดี๋ยวป้าจะช่วยหาทางกลับให้เองนะจ๊ะ
นั่นเป็นวินาทีที่ยอนอีรู้สึกว่าชีวิตของตนช่างเป็นสิ่งมีค่า เขาชั่งน้ำหนักแล้วพบว่าการไปบ้านหัวหน้าห้องข้าง ๆ น่าจะดีกว่าไปสถานีตำรวจ เนื่องจากอย่างน้อยเขาก็มั่นใจว่าเธอเป็นคนดี ดูได้จากการที่ยื่นมือเข้าไปช่วยเด็กถูกรังแก แถมแม่ของเธอยังมีแววตาอบอุ่นอ่อนโยนอีกด้วย
ถึงแม่ลูกคู่นี้จะเป็นแก๊งจับเด็กไปค้าอวัยวะ ยอนอีก็คงจะเดินตามต้อย ๆ ไปอยู่ดี เพราะถ้อยคำอันแสนอบอุ่นเพียงไม่กี่คำของคนทั้งคู่ ทำให้เด็กผู้ชายที่เปราะบางทั้งร่างกายและจิตใจอย่างเขารู้สึกสุขสงบได้ ราวกับได้รับยาระงับความเจ็บปวดชั้นดี
สุดท้ายเขาก็พักอยู่ที่บ้านของอึยบินเป็นเวลาประมาณสองสามวัน
นึกว่าพ่อจะออกตามหาและลากตัวกลับไปในทันที แต่พ
