มาเหรอ?’
ข้าวของในนี้เหมือนกับตอนเช้าทุกระเบียดนิ้วเกินกว่าจะเป็นฝีมือของเจ้าทึ่มนั่น
เหมือนเดิมอย่างไร้ที่ติ
สมบูรณ์แบบเสียจนน่าหงุดหงิด
ยอนอียกมือขึ้นยันกำแพง พลังที่ถูกบรรจุไว้ในภาชนะแผ่ขยายจากฝ่ามือไปเป็นบริเวณกว้าง แม้จะเล็กน้อย แต่เขาก็สามารถตรวจจับพลังที่ไม่คุ้นเคยและไม่ใช่ของตัวเองซึ่งกระจัดกระจายอยู่ทุกซอกทุกมุมของห้องได้
เล็กน้อยมากเสียจนถ้าเขาไม่ใช่ผู้มีคุณสมบัติซ้อนก็คงไม่สามารถรับรู้ได้เลย
“…ทำไมกันนะ?”
มีคนที่เขาคาดเดาไว้ในใจอยู่หลายคน
อาจจะเป็นพ่อที่ส่งคนมาค้นห้อง หรือไม่ก็อาจจะเป็นฝีมือของจองอูชอลหรือจูแดยอง
มีอยู่แวบหนึ่งที่ใบหน้าแทฮาจินโผล่เข้ามาในห้วงความคิด แต่ในเมื่อทำสัญญาร่วมมือกันอยู่ อีกฝ่ายก็ไม่น่าจะยื่นมือลงมาทำอะไรยุ่งยากแบบนี้ ยอนอีเปิดหน้าต่างออกกว้างเพื่อไล่มวลพลังอันน่าอึดอัดและน่าขยะแขยงออกไปให้พ้น ๆ โชคยังดีที่ของในห้องอยู่ครบไม่มีอะไรถูกขโมยไปและห้องก็ยังสะอาดเอี่ยมอ่องดังเหมือนเดิม
สิ่งที่ไม่ควรให้ใครรู้ ยอนอีไม่ได้ซ่อนไว้ในห้องแต่ดูดกลืนเอาไว้ในมือซ้ายทั้งหมดต่างหาก ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นผีมือใคร แต่ที่แน่ ๆ คือเจ้านั่นคงเหนื่อยเปล่า ไม่ได้อะไร
