แสนสนุกอยู่ก็มิปาน
“คุณเจอเรื่องราวอย่างนั้นมาตอนเด็ก ๆ นี่เองสินะคะ…อาจเป็นเพราะว่าฉันเติบโตมาแบบไม่เคยเจอเรื่องลำบาก ตอนนี้ฉันก็เลยพอจะเข้าใจแล้วค่ะ ว่าทำไมคุณยอนอีถึงได้ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเมื่อเทียบกับอายุแล้ว”
“ก็ยังเรียกว่าเป็นผู้ใหญ่ได้ไม่เต็มปากนะครับ อืม…ป่านนี้อึยบินน่าจะตื่นแล้ว ผมคงต้องกลับไปที่ห้องผู้ป่วยแล้วละครับ”
“ค่ะ กลับกันเถอะค่ะ”
เขาตรงไปที่เคาน์เตอร์เพื่อที่จะชำระค่าอาหาร แต่พนักงานกลับชิงตอบกลับมาว่า คุณลูกค้าผู้หญิงจ่ายไปเรียบร้อยแล้ว ยอนอีรู้สึกขายหน้าเล็กน้อย แต่ก็เอ่ยขอบคุณสำหรับอาหารไป พร้อมกับเอ่ยสำทับว่าครั้งหน้าเขาจะเป็นฝ่ายเลี้ยงเอง
หลังจากแยกทางกับคุณหมอสาว ยอนอีก็ใช้เวลาอยู่กับอึยบินต่ออีกสักพักและกลับมาที่หอพักในช่วงดึก น่าแปลกที่จองอูชอล รูมเมตของเขาไม่อยู่ ยอนอีเดินเข้าห้องตนเองอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะชะงักฝีเท้ากึก
“…?”
อะไรกัน?
เขารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างแปลกไป ทุกอย่างยังอยู่ที่เดิมเป๊ะเหมือนกับตอนก่อนที่จะออกไปในตอนเช้า แต่กลับมีบรรยากาศแปลก ๆ เหมือนเข้ามาในห้องคนอื่น ความแปลกประหลาดที่ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุทำให้ยอนอีขมวดคิ้วยู่ย่น
‘จองอูชอลแอบย่องเข้า
