นมา การผลัดกันถามตอบระหว่างเขากับชเวซารังก็ยิ่งทวีความอึดอัดมากกว่าเก่า แต่พอนึกถึงในมุมของชเวซารัง ยอนอีจึงยอมตอบคำถามต่อแต่โดยดี
“งานอดิเรกคือการยิงปืนครับ แต่ช่วงนี้ค่อนข้างยุ่งก็เลยไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่ ที่นึกออกก็น่าจะมีแค่นี้แหละครับ”
“อ้อ งั้นเหรอคะ ฉันอยากเห็นคุณยิงปืนสักครั้งจังเลยค่ะ คราวหน้าถ้ามีเวลา ช่วยพาฉันไปด้วยได้หรือเปล่าคะ?”
แค่พาอึยบินไปสนามยิงปืนคนเดียวก็เกินพอแล้ว ก็อยากจะพูดแบบนี้แต่มันคงห่างไกลจากคำตอบที่อีกฝ่ายต้องการจะได้ยินอยู่มากโข
“ได้ครับ ไว้ผมจะนัดไปนะครับ”
“ว้าว ดีเลยค่ะ! อืม…ตอนนี้ถึงตาคุณยอนอีถามบ้างแล้วค่ะ”
การเล่นผลัดกันถามตอบของเธอเป็นอะไรที่ยากเหลือเกิน พอตอบเสร็จไปหนึ่งก็ต้องเตรียมถามต่ออีกหนึ่ง ปัญหาใหญ่ตอนนี้คือยอนอีไม่ได้สงสัยใคร่รู้อะไรเกี่ยวกับชเวซารังเลยสักนิดเดียว เขากลอกตาไปมาทำท่าครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนจะถามคำถามทั่ว ๆ ไป
“อายุเท่าไหร่ครับ?”
คำถามที่ไม่ทันได้คาดคิดมาก่อนทำให้ชเวซารังยกมือขึ้นมาปิดปากขณะหลุดหัวเราะออกมา
“นี่ถ้าฉันอายุมากกว่าอีกสักหน่อย มันจะเป็นการเสียมารยาทเอานะคะ ฉันอายุยี่สิบแปดค่ะ ดูเหมือนอย่างนั้นไหมคะ?”
เป็
