ก็ดแผลอันมีความหมายบางอย่างขึ้นในใจของอึยบิน
‘ทำไมคุณถึงทำแบบนั้นกันนะ?’
ภาพจดหมายลาตายของจูมีฮุนหวนย้อนกลับมาสู่ความทรงจำ
「เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุด ผมรู้ว่าไม่ควรไปยุ่งกับเขา แต่ผมก็รักเขาไปแล้ว ผมขอแค่อยู่ข้าง ๆ ก็พอ แต่สุดท้ายผมก็โดนทิ้ง ผมไม่อยากทำอะไรอีกแล้ว ผมคิดถึงเขาทุกวินาทีจนแทบจะหายใจไม่ออก หวังว่าการตายของผมจะทำให้เขาจดจำผมได้ตลอดไป」
น่าตกใจที่คนอย่างจูมีฮุนจะฆ่าตัวตายเพราะรักใครสักคน
พอรู้แล้วเธอก็รู้สึกเหมือนหัวใจร่วงหล่นไปถึงตาตุ่ม
คนที่มั่นใจในตัวเองยิ่งกว่าใคร ๆ อย่างเขา…
เหตุการณ์นั้นทำให้อึยบินสังหรณ์ใจขึ้นมาว่า อีกไม่นานเธอเองก็จะลงเอยไม่ต่างกัน เพราะอึยบินก็แอบร้องไห้เงียบ ๆ ในขณะคุยโทรศัพท์กับจูมีฮุนที่ร้องไห้คร่ำครวญอยู่ทุกคืนเช่นกัน
เธอเห็นเอสเปอร์แทฮาจินในงานศพ
ผู้ชายที่จูมีฮุนออกปากชมไม่หยุด ทั้งมีความสามารถ หน้าตาดี แม้จะกำหนดขอบเขตความสัมพันธ์ไว้อย่างชัดเจนแต่ก็อ่อนโยนกับเขา แถมยังเซ็กซี่…อึยบินมั่นใจว่าชายคนนั้นคือผู้ชายที่จูมีฮุนรักอย่างแน่นอน
ไม่คิดจะร้องไห้สักหน่อยเลยเหรอ?
เขาคือคนที่รักคุณเชียวนะ
เอสเปอร์หนุ่มคนนั้นไม่มีน้ำตาให้เห็นแม้
