คนที่คุ้นเคย โดเบอร์แมนไม่อาจคาดเดาความคิดภายในใจของฮาจินได้เลย ในเมื่อเรื่องราวก็ถูกจัดการจนเรียบร้อยแล้ว ทำไมถึงต้องโทรหาอธิบดีกรมอัยการด้วย
ฮาจินมีหน้าตาเฉยเมยเฉกเช่นปกติขณะพูดตอบ
“ไม่ได้คุยกันนานนะครับ”
– ฮ่า ๆ นั่นสิครับ อันที่จริงผมควรจะติดต่อไปก่อนเสียด้วยซ้ำ แต่คุณเอสเปอร์ของพวกเรางานล้นมือเหลือเกิน จะโทรไปหาก็กระไรอยู่
เอสเปอร์หนุ่มเอนหลังพิงเก้าอี้จนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด นัยน์ตาคมปรือลงอย่างเหนื่อยอ่อน
“ดอร์เปิดออกแล้ว จำเป็นจะต้องเปิดช่องโหว่ให้กฎหมายตามไปด้วยเหรอครับ”
…เอ๋?
ความเงียบชวนอึดอัดโรยตัวลงมาที่ปลายสาย แม้จะมองไม่เห็นแต่โดเบอร์แมนมั่นใจว่าอธิบดีกรมต้องมีเหงื่อกาฬไหลซึมเต็มหลังแน่นอน แทฮาจินบดกรามแน่นก่อนจะพูดเสียงลอดไรฟัน
“ผมคิดว่าคนที่กระทำผิด ก็ควรได้รับโทษอย่างเหมาะสมไม่ใช่เหรอครับ”
ทันใดนั้น อธิบดีกรมก็ลดเสียงลงอย่างพินอบพิเทาโดยไม่อาจซุกซ่อนความประหม่าไว้ได้เลย
– เอ่อ คุณเอสเปอร์ ไม่ทราบว่าผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ? คุณช่วยบอกผมมาตรง ๆ เถอะครับ ไม่ว่าจะเป็นอะไร ผมจะจัดการให้…
“ท่านอธิบดีครับ”
– …ครับ?
“ผมได้ยินมาว่าเอสเปอร์จูแดยองฟ้องร้องไกด์คนหนึ่ง