ทรศัพท์กับเขาอยู่ได้ยังไง พลางละล่ำละลักว่าทั้งหมดเป็นความผิดของเขาเอง ได้โปรดช่วยวางสายทีเถอะ
ด้วยสถานะของอธิบดีก็คงไม่แปลกที่จะลำบากใจ เพราะถึงอย่างไรอธิบดีก็เป็นแค่ผู้มีอำนาจในกลุ่มคนธรรมดา ถ้าเทียบกับศูนย์ที่คับคั่งไปด้วยผู้มีพลังพิเศษ เขาคงเป็นเพียงช้อนที่อยู่ต่อหน้ารถขุดเจาะเท่านั้น
อำนาจ สูญเสียคุณค่าในตัวมันไปเมื่ออยู่ต่อหน้าพลังที่ไม่สามารถก้าวผ่านได้
แทฮาจินไม่รั้งต่อให้เสียเวลา ยอมกดวางสายให้แต่โดยดี
นัยน์ตาสีแดงก่ำเบนไปทางเลขาหนุ่มซึ่งยืนฟังบทสนทนาด้วยกันอยู่เมื่อสักครู่
“ตอนนี้อียอนอีไปหาไกด์คิมอึยบินใช่หรือเปล่า?”
“เอ่อ ครับ ทราบมาว่าลาครึ่งวันน่ะครับ”
“ตั้งแต่วันนี้ไปให้ผู้มีพลังเร้นกายเฝ้าติดตามอียอนอีซะ แล้วก็ไปค้นหอของหมอนั่นให้ทั่ว ค้นดูให้ละเอียดว่ามีอะไรน่าสงสัยบ้าง”
“…แต่รูมเมตของเขาน่าจะอยู่ที่หอนะครับ”
“แค่นี้จัดการเองไม่ได้หรือไง? หรือผมต้องสาธยายให้ทีละอย่าง…”
ยังพูดไม่ทันจบประโยคแทฮาจินก็เลือกที่จะเงียบ เพราะไม่มีประโยชน์อะไรที่จะพูดต่อ โดเบอร์แมนรีบโค้งเป็นเชิงขอตัวแล้วเผ่นแน่บออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
ไม่รู้ว่าเจ้านายหนุ่มของเขาเคียดแค้นอะไรไกด์อียอ
