นอีนักหนา ทำไมพอเป็นเรื่องของคนคนนี้ถึงได้จุดเดือดต่ำอยู่เรื่อย
ระหว่างที่โดเบอร์แมนกำลังมุ่งหน้าไปที่ลิฟต์ชั้น 20 สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นคนแปลกหน้ากำลังเดินอยู่บนทางเดินบริเวณห้องปฏิบัติการพอดี
‘หน้าตาคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน’
ผมสีดำกับดวงตาสีดำ
ร่างกายสูงใหญ่ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาหมดจด
เป็นรูปลักษณ์ภายนอกที่ไม่ได้ดึงดูดความสนใจอะไรมากมายนัก หากเจอกันตามข้างทางก็น่าจะเดินผ่านไปโดยไม่ได้คิดอะไร แต่ไม่ใช่บนชั้น 20 แห่งนี้
“มาพบคุณเอสเปอร์ดิออนเหรอครับ?”
ดิออนสามารถใช้ชั้น 20 ของอาคารส่วนกลางได้ตามต้องการในฐานะเอสเปอร์ระดับ S แต่เขาไม่ได้ชื่นชอบการอุดอู้อยู่ในที่พักเป็นหลักแหล่งสักเท่าไหร่ ชั้น 20 จึงกลายมาเป็นพื้นที่ส่วนตัวของแทฮาจินคนเดียวไปโดยปริยาย
คำถามของโดเบอร์แมนทำให้ชายหนุ่มชะงักฝีเท้า อีกฝ่ายทอดสายตามองโดเบอร์แมน พอดูใกล้ ๆ แล้วจึงเห็นว่าอีกฝ่ายก็หน้าตาดีไม่น้อยทีเดียว
“เขาออกไปทำงานนอกสถานที่ตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ ถึงคุณเข้าไปก็ไม่น่าจะเจอใครอยู่ดี”
โดเบอร์แมนพูดด้วยรอยยิ้มชวนมอง เมื่อฟังจบ ผู้มาเยือนก็พยักหน้ารับช้า ๆ
“งั้นเหรอครับ”
“ใช่แล้วครับ ว่าแต่ผมขอสอบถามชื่อสักหน่อยได้ไหมครั
