เฉินเขม้นมองยอนอีด้วยสายตาปรามาสอย่างรุนแรงแถมยังเข้าใจผิดไปกันใหญ่อีกต่างหาก ยอนอีจึงต้องอธิบายแก้ต่างว่าคนอื่นเป็นคนทำร้ายเธอ และแล้วคำวินิจฉัยของคุณหมอก็ออกมาแบบนี้
“ร่างกายมีรอยฟกช้ำทั้งตัวและมีอาการเลือดออกภายใน โชคดีที่อวัยวะภายในไม่เสียหายและไม่มีกระดูกหัก เดิมทีคนไข้คงไม่ค่อยได้ทานอะไรจึงมีอาการขาดสารอาหารเล็กน้อยและปริมาณธาตุเหล็กต่ำ… ตามความคิดเห็นของหมอแล้ว น่าจะต้องรักษาตัวสัก 6 สัปดาห์จนกว่าจะหายดีค่ะ”
หากใช้เวลาถึง 6 สัปดาห์กว่าจะหายดีก็ถือว่าเป็นการบาดเจ็บที่หนักพอสมควร ฟังจบแล้วยอนอีก็ได้แต่คิดว่าจะกลับขึ้นไปชั้นสองอีกครั้งแล้วฆ่าจูแดยองทิ้งเสียเลยดีไหม
“ฉันช่วยแจ้งตำรวจให้ไหมคะ?”
“…เรื่องนั้นน่าจะต้องรออึยบินตื่นแล้วให้เขาตัดสินใจเองน่ะครับ”
“ได้เลยค่ะ ยังไงเชิญทำเรื่องเข้ารักษาในโรงพยาบาลที่จุดเวชระเบียนเลยนะคะ”
“ครับ ขอบคุณครับ”
เขาให้อึยบินเข้ารักษาตัวในตึก VIP เพราะที่นั่นอาหารอร่อยกว่า ทั้งยังใส่ใจดูแลเรื่องการรักษามากกว่าห้องปกติ ยอนอีลงมาที่ห้องผ่าตัดชั้น 2 แล้วโทรหาจองซุกผู้เป็นแม่ของอึยบิน เผื่อว่าฝ่ายนั้นอาจจะยังรออยู่แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืนแล้ว
