ก็ตาม
– ว่าไง ยอนอี จะกลับมาเมื่อไหร่ลูก?
“รออยู่เหรอครับ? ผมบอกว่าให้นอนก่อนเลยไง”
– แหม แม่ไม่ได้รอหรอก แค่กำลังดูทีวีอยู่ต่างหาก
ปลายสายพูดเสียงกลั้วหัวเราะ ใจของเขารู้สึกเจ็บแปลบขึ้นอย่างบอกไม่ถูก เขาคิดว่าจะไม่เล่าเรื่องสภาพของอึยบิน เพราะเจ้าตัวเองน่าจะไม่ต้องการและหากคุณแม่รู้เข้าก็อาจเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นอีกก็ได้
เรื่องแบบนี้ไม่รู้เสียยังดีกว่า
เขาเดินมาถึงหน้าห้องผ่าตัดโดยไม่รู้ตัว
“จู่ ๆ ก็มีงานเข้ามา คงจะไม่ได้กลับไปแล้วละครับ ยังไงช่วยเก็บเสื้อผ้าที่ผมวางไว้ให้ทีนะครับ แล้วก็อึยบิน... จะไปทำงานต่างเมืองกับผมตั้งแต่อาทิตย์หน้า เป็นการทำงานนอกสถานที่ระยะยาว อาจไม่ได้กลับบ้านหลายอาทิตย์น่ะครับ”
– อ้าว งั้นเหรอจ๊ะ? ทำไมเจ้าอึยบินไม่โทรมาบอกเองแต่ดันใช้ยอนอีของแม่มาบอกกันล่ะเนี่ย จริง ๆ เลย…
“ไม่ต้องเป็นห่วงอึยบินนะครับ ผมจะดูแลให้เป็นอย่างดีเลย”
– จ้า เข้าใจแล้ว อย่าลืมโทรมาหากันบ้างล่ะ
“ครับ คุณแม่ ช่วยบอกอึยจูด้วยนะครับ”
– ได้เลย งั้นแม่วางแล้วนะจ๊ะ!
ยอนอีวางสายก่อนจะหมุนตัวกลับไปยังทางเดินที่มีแสงไฟสลัว แต่กลับเจอหมอชเวซารังยืนอยู่ด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน
“ฉันไม่ได้ตั้ง
