ระวายขึ้นเรื่อย ๆ จึงชิงโพล่งขึ้นก่อน
“เอ่อ… ฉันไม่ได้อยากให้คุณลำบากใจนะคะ ถ้าคุณงานยุ่งจะปฏิเสธก็ได้ค่ะ”
‘ปฏิเสธตอนนี้ก็ดูไร้มารยาทน่ะสิ’
ยอนอีซ่อนความกลัดกลุ้มไว้ใต้รอยยิ้มอบอุ่น ร่วมรับประทานอาหารแค่มื้อเดียวมันจะไปยากอะไร เธอเป็นถึงผู้มีพระคุณที่ให้ความช่วยเหลือเขาเชียวนะ
“ไม่เลยครับ ผมไม่ได้ลำบากใจอะไร ไว้จะติดต่อไปหาทันทีที่อึยบินดีขึ้นนะครับ เอาเป็นวันที่คุณหมอสะดวกก็ได้ครับ”
“ค่ะ ฉันจะรอนะคะ”
เธอพยักหน้าตอบแล้วรีบเดินจ้ำออกไปราวกับต้องการจะหนี เพียงไม่นานพวกพยาบาลก็เข้ามาพาตัวจูแดยองไปยังห้องผู้ป่วยโคม่า ด้วยนโยบายของโรงพยาบาล พวกเขาไม่สามารถปล่อยปละละเลยคนไข้ที่ต้องรักษาตัวถึง 12 สัปดาห์จนกว่าจะหายสนิทได้ ต่อให้ยอนอีจะสั่งให้ทำแค่ปฐมพยาบาลก็ตาม
