“นี่เป็นเรื่องด่วนมากจริง ๆ คนที่จะช่วยผมได้มีแค่คุณคนเดียวครับ”
– เฮ้อ
“ผมจะตอบแทนให้แน่นอนครับ ผมสัญญา”
พอพูดจบ เสียงสายถูกตัดก็ดังขึ้นทันที
ยอนอีจิ้มกดโทรศัพท์มือถือพร้อมกับรอคอยอย่างงุ่นง่านใจได้ยังไม่ถึง 1 นาทีก็มีข้อความเด้งเข้ามาหนึ่งฉบับ จากโดเบอร์แมน เลขาของแทฮาจินนั่นเอง
21 นาฬิกา 27 นาที
ถึงจะไม่เข้าใจคำอวยพรท้ายข้อความนัก แต่เมื่อรู้พิกัดแล้วยอนอีก็หักพวงมาลัยเพื่อเปลี่ยนเส้นทางโดยฉับพลัน
เสียงยางล้อรถบดกับพื้นถนนดังขึ้นเสียดหูพร้อมกับกลุ่มควันลอยกรุ่นขณะพุ่งทะยานไปยังจุดหมายที่เนวิเกเตอร์นำทาง เมื่อถึงอาคารยอนอีก็ตรงไปขึ้นลิฟต์ทันที มันเป็นโรงแรมชั้นหนึ่งที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองและติดตั้งสิ่งอำนวยความสะดวกอย่างหรูหรา
ยอนอีขึ้นไปบนชั้น 35 พร้อมกับถอนหายใจออกมาเพราะคิดได้ว่าตัวเองกำลังทำเรื่องบ้าอะไรอยู่
ในขณะเดียวกันคำพูดของพนักงานที่เจอในห้องทำงานก็ฉายวาบเข้ามาในหัว
– ค่ะ น่าจะเป็นแบบนั้น แต่สีหน้าเธอดูไม่ค่อยแฮปปีเท่าไหร่เลย
ผนวกกับคำโกหกของคิมอึยบินและการใช้คำพูดประหลาด ๆ ไม่เหมือนตัวเธอ
‘ขอดูให้แน่ใจก่อนแล้วค่อยขอโทษอึยบินแล้วกัน’
ที่เขาไม่สามารถปล่อยเรื่องที่เกี่ยวข้
