องกับอึยบินไปแบบผ่าน ๆ ได้ คงเป็นเพราะนึกถึงการฆ่าตัวตายของจูมีฮุนกับน้ำตาของอึยบินในวันนั้นขึ้นมา
[ห้อง 3501]
ปัง ๆ!
ปัง ปัง ปัง!
ยอนอีได้ยินเสียงเคลื่อนไหวเบา ๆ จากอีกฝั่งของประตูแต่กลับไม่มีใครมาเปิดเสียที ผู้มาเยือนจึงทุบประตูอีกครั้งด้วยความกระวนกระวายยิ่งขึ้น
ทันใดนั้น ประตูก็ถูกเปิดกระชากออกพร้อมเสียงพูดว่า “ปัดโธ่เว้ย แม่ง!” ชายหนุ่มที่กำลังเสยผมขึ้นด้านบนและสวมเพียงเสื้อคลุมคือจูแดยอง แฟนหนุ่มของอึยบิน
“อะไรของคุณเนี่ย?”
อีกฝ่ายมีสีหน้าสับสนเพราะเหมือนจะคุ้นหน้าแต่ก็ไม่น่าจะรู้จักมาก่อน ยอนอีผลักจูแดยองไปอัดกับผนังอย่างแรงแล้วก้าวเท้าเร็ว ๆ เข้าไปด้านในโดยไม่แม้แต่จะหยุดถอดรองเท้า เขาเดินตัดผ่านส่วนหน้าประตูอันกว้างขวาง ผ่านทางเดิน และมาถึงห้องรับแขกในที่สุด
“…คิมอึยบิน”
เธอนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนโซฟา มองเห็นบาดแผลและรอยช้ำบริเวณมุมปาก หลังมือ และผิวทุกส่วนโผล่พ้นร่มผ้า ที่สำคัญคือคิมอึยบินกำลังร้องไห้
ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างขาดผึงในหัว ยอนอีเพิ่งเข้าใจก็วันนี้ว่าเลือดขึ้นหน้ามันเป็นอาการยังไง ความโกรธของของเขาพุ่งสูงทะลุปรอทจนหัวใจเต้นถี่ระรัว เขาเบือนหน้าไปด้านหลังอย่างเชื่องช้าแ
