เข้าจึงเผลอเล่นงานตัวการจนหมดสติไป
“ผมคิดว่าถ้าส่งตัวหมอนี่ไปห้องฉุกเฉินก็คงจะได้รับการรักษาที่ดีเกินไปหน่อย ยังไงขอฝากหมอช่วยปฐมพยาบาลแค่พอไม่ให้ตายเฉย ๆ ได้ไหมครับ? ค่าใช้จ่ายจะคิดยังไงเดี๋ยวผมจ่ายให้เอง ต้องขอโทษจริง ๆ ที่เสียมารยาทตอนดึกป่านนี้ครับ”
เมื่อได้ยินแบบนั้น คุณหมอชเวซารังก็หัวเราะเสียงใสกลับมา
– ฉันเพิ่งเคยได้ยินคำขอที่จริงใจแบบนี้เป็นครั้งแรกเลยนะคะเนี่ย ถึงจะแค่ปฐมพยาบาลแต่เครื่องมือก็อยู่ที่โรงพยาบาลอยู่ดี คุณช่วยมาที่นี่หน่อยได้หรือเปล่าคะ? ฉันเข้าเวรดึกอยู่ที่โรงพยาบาลน่ะค่ะ
“ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้ ขอบคุณมากนะครับ”
– ไม่เป็นไรค่ะ แล้วพบกันนะคะ!
ไม่นึกเลยว่าความวู่วามของเขาจะทำให้คนหลายคนต้องเดือดร้อนแบบนี้ โดยปกติแล้วยอนอีเป็นคนที่ไม่ขอความช่วยเหลือใครง่าย ๆ เสียด้วย เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วโน้มตัวลงตรงหน้าจูแดยอง
“ต้องไกด์ดิงให้ไอ้เวรนี่อีกสินะ”
