ๆ ราวกับลูกนกที่ได้พบรังอันอบอุ่นปลอดภัย
“ยอนอี ฮึก จริง ๆ แล้วฉัน…”
กลัว
ทั้งกลัวทั้งเจ็บ
“…ไม่เป็นไรแล้วนะ”
เขาปลอบอึยบินอยู่พักใหญ่ โอบกอดเพื่อนรักที่เริ่มอ่อนเพลียจากการร้องไห้อย่างหนักพลางเรียกนามบัตรของคุณหมอชเวซารังที่ดูดกลืนไว้ออกมาจากมือซ้าย เมื่อกดโทรไปยังปลายสาย เสียงสัญญาณยาว ๆ ก็ดังต่อเนื่องจนกระทั่งหยุดลง
– สวัสดีค่ะ
น้ำเสียงไพเราะนั้นอ่อนโยนและสงบนิ่ง ติดตรงที่แหบพร่าอยู่สักเล็กน้อย ทำให้ยอนอีอดรู้สึกผิดขึ้นมาไม่ได้
“สวัสดีครับ ต้องขอโทษจริง ๆ ที่โทรมาดึกดื่น ผมคือคนไข้ที่เข้ารับการรักษาเมื่อก่อนหน้านี้น่ะครับ ชื่ออียอนอี”
เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะส่งเสียงกระแอมในลำคอเพื่อปรับเสียง จากนั้นจึงตอบกลับอย่างสดใส
– อ๋อ ค่ะ คุณอียอนอี สบายดีไหมคะ? ทานยาแล้วได้ผลหรือเปล่าคะ?
“ผมยังไม่ได้ทานยากล่อมประสาทเลยครับ พอดีมีเรื่องนิดหน่อยก็เลยกินยากดประสาทเข้าไปก่อนแล้ว”
– อืม อย่างนี้นี่เอง… เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอกค่ะ โทรมาเพราะมีผลข้างเคียงหรือเปล่าคะ?
“เอ่อ คือว่า…”
เขาอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้อย่างรวบรัด บอกว่าเพื่อนเป็นเหยื่อการใช้ความรุนแรงระหว่างคู่รัก และตัวเองมาพบเห็น
