นี้นี่… เอาของแบบนี้มาด้วยได้ยังไง คนกันเองแท้ ๆ แม่เสียใจนะ”
“พี่ หนูดีใจสุด ๆ! จะใช้อย่างดีเลย!”
อึยจูลองนับจำนวนเงินจากซองที่เต็มไปด้วยธนบัตรสีทองแดงแล้วทำตาโตด้วยความตื่นเต้น เธอบอกว่ามีของที่อยากได้อยู่เยอะแยะพอดีและจะเอาเงินนี่ไปซื้อมันให้หมด ส่วนผู้เป็นแม่กลับวางซองเงินไว้บนโต๊ะโดยไม่กล้าแม้แต่จะลองเปิดมันดูด้วยซ้ำ
จำนวนเงินที่เขาให้จองซุกนั้นไม่น้อยเลย ยอนอีคิดว่าช่วงที่ผ่านมาติดหนี้บุญคุณเธออยู่เยอะ อย่างน้องจึงต้องตอบแทนด้วยอะไรแบบนี้
แต่แค่นี้ยังถือว่าเล็กน้อยนักในการจะตอบแทนบุญคุณอันยิ่งใหญ่ทั้งหมดนั้น
“ว่าแต่กินข้าวมาหรือยัง? ให้แม่เตรียมโต๊ะให้ไหม?”
“เดี๋ยวผมหาอะไรกินเองครับ คุณแม่พักผ่อนเถอะ”
เขาไม่อยากทำให้จองซุกต้องมาลำบากตอนดึกดื่น ยอนอีจึงเปิดตู้เย็นในครัวแล้วหยิบนู่นจับนี่ด้วยตัวเองอย่างคุ้นเคย ตักข้าวเรียบร้อยแล้วก็เอาเครื่องเคียงออกมาวางเรียงเสร็จสรรพ
อึยจูกลับเข้าห้องตัวเองไปอย่างกระดี๊กระด๊า ส่วนจองซุกนั่งมองดูยอนอีกินข้าวบนโต๊ะเงียบ ๆ
“อึยบินไม่กลับบ้านเหรอครับ? วันนี้วันศุกร์นึกว่าจะกลับซะอีก”
“นั่นน่ะสิ… หนูรู้บ้างไหมว่าช่วงนี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับ
