กัน?’
มีเรื่องอะไรที่ทำให้เธอถึงกับต้องโกหกกันแน่
เส้นเลือดปูดโปนปรากฏขึ้นบนขมับของยอนอี ข้อความตอบกลับของเพื่อนสนิทช้ากว่าปกติมาก และในส่วน [เดี๋ยวไว้เจอกันนะ!] ที่เป็นคำพูดทิ้งท้ายบทสนทนาก็น่าคลางแคลงใจอยู่ไม่น้อย คิมอึยบินมักจะชอบพิมพ์มาว่าไว้เจอกันพรุ่งนี้ หรือไม่ก็พรุ่งนี้เดี๋ยวโทรหาเสียมากกว่า คำพูดไม่เจาะจงแบบนั้นมันดูไม่สมเป็นเธอเลย
ราวกับว่าวันที่เราจะได้เจอกันต้องถูกเลื่อนออกไปอีก
ความกระวนกระวายแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง
“อิ่มแล้วเหรอ? กินอีกสักนิดสิลูก ทำไมกินแค่นี้ เราต้องเพิ่มน้ำหนักหน่อยนะ”
ยอนอีจัดการเก็บกวาดของที่กินเสร็จแล้วอย่างฉับไวก่อนจะลุกขึ้นโดยทิ้งสัมภาระซึ่งหอบมาด้วยไว้ที่นี่ จองซุกลุกขึ้นเดินตามยอนอีไปติด ๆ
“นึกขึ้นมาได้ว่ามีธุระนิดหน่อยน่ะครับ ผมอาจจะกลับมาอีกรอบ แต่คงจะดึก ๆ นู่นเลย เข้านอนก่อนได้เลยนะครับ”
“จะไปที่ศูนย์เหรอ? แม่ขับรถไปส่งไหม?”
“ไม่เป็นไรครับ ผมเอารถมา”
ยอนอีพุ่งตัวออกมาจากบ้านด้วยความเร่งรีบแล้ววิ่งตัดผ่านสนามหญ้าไปที่รถ
เขาขับรถผ่านประตูใหญ่ของศูนย์ มุ่งหน้าไปยังตึก 2 ซึ่งเป็นหอพักของอึยบินขณะที่ในหัวเต็มไปด้วยจินต
