ซุกแล้ว เรื่องที่คาใจอยู่ก็ผุดขึ้นในสมองหลายเรื่อง
ตอนเจอกันที่ร้านอาหารก่อนหน้านี้ก็รู้สึกว่าอีกคนทำสีหน้าอ้ำอึ้งออกมาให้เห็นระหว่างนั้นอยู่เหมือนกัน…
เมื่อเห็นยอนอีเริ่มทำหน้าเครียด จองซุกก็โบกมือไปมาพร้อมกับฉีกยิ้ม
“แหม เอาเถอะ แม่คงจะคิดมากไปเอง อึยบินของแม่ออกจะฉลาด ต้องจัดการตัวเองได้ดีอยู่แล้วแหละเนอะ กินข้าวต่อเถอะลูก”
โดนกลั่นแกล้งในศูนย์หรือเปล่านะ? รูมเมตที่มาใหม่หาเรื่องเหรอ? ไม่ได้ป่วยเป็นโรคอะไรใช่ไหม? หรือว่าจะโดนรังแก?
ข้อสันนิษฐานเลวร้ายต่าง ๆ นานาผุดขึ้นมาในสมอง ขณะที่กอดอกและจมอยู่ในห้วงความคิดอันตึงเครียด เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์ก็ดึงความสนใจไป ยอนอีหยิบมันขึ้นดู
20 นาฬิกา 10 นาที
20 นาฬิกา 11 นาที
20 นาฬิกา 17 นาที
20 นาฬิกา 17 นาที
20 นาฬิกา 30 นาที
ยอนอีมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
งานล่วงเวลาอะไรกัน แล้วยังไกด์ดิงอะไรอีก
วันนี้ไม่มีสัญญาณแจ้งว่าเกิดดอร์เลยตั้งแต่ตอนบ่าย วันที่สงบสุขแบบนี้นาน ๆ ทีจะมีสักหนเสียด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงไม่มีทางที่คิมอึยบินซึ่งเป็นไกด์ระดับ B จะยุ่งจนถึงกับต้องทำงานล่วงเวลาอย่างแน่นอน
เขามั่นใจว่าตอนนี้คิมอึยบินกำลังโกหก
‘ทำไม
