ยอนอีอยากจะอาละวาดแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรจึงได้แต่ยกมือขึ้นมาปิดตาเอาไว้ วันนี้จะต้องกลายเป็นยุคมืดในประวัติศาสตร์ชีวิตของเขาไปอีกนานแสนนานอย่างแน่นอน
“เฮ้อ… ปกติผมกินยากดประสาทครับ แต่คราวนี้ไปลงสนามจริงเลยไม่ทันได้เตรียม”
ยอนอีที่บ่นพึมพำในท่านอนอย่างเกียจคร้าน พลันลุกพรวดขึ้นมานั่งแล้วเอ่ยถามเรื่องที่สำคัญที่สุด
“ไกด์ดิงล่ะครับ? เรียบร้อยแล้วเหรอ? ระดับมลพิษเท่าไหร่ครับ?”
อย่างน้อยผลลัพธ์ก็ควรต้องออกมาดี
ระหว่างทำเรื่องนั้นรู้สึกเหมือนแทฮาจินจะพูดว่า 32 เปอร์เซ็นต์ ยอนอีคิดว่าการไกด์ดิงน่าจะไม่เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพนักหรอก เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำการไกด์ดิงแบบนี้…กับเพื่อนร่วมงาน แถมยังอยู่ในสภาพสติหลุดตลอดเวลาอีกต่างหาก แต่พอแทฮาจินบอกว่าค่ามลพิษเหลือแค่นั้นแล้วเขาก็รู้สึกอึ้งอยู่เหมือนกัน
เพียงแค่สัมผัสร่างกายกันอย่างลึกซึ้ง การไกด์ดิงก็จะดำเนินไปโดยอัตโนมัติ ช่างเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ใจไม่น้อย
คนถูกถามชำเลืองมองนาฬิกาขณะรินน้ำใส่แก้วพลางเอ่ยขึ้น
“7 เปอร์เซ็นต์”
“โห เป็นไปได้ไง ผมจำไม่เห็นได้เลยว่าไกด์ดิงไปด้วย”
ทันใดนั้น แทฮาจินก็ส่งสายตาแปลกประหลาดมาให้
“แสดงว่าไกด์ดิงแบบนี้ครั้งแร
