กลับมีท่าทีเหมือนงงงวยอะไรบางอย่าง แถมยังตกใจกับระดับมลพิษที่ลดต่ำลงอีกต่างหาก นั่นไม่ใช่ปฏิกิริยาตอบสนองของคนที่เคยมีประสบการณ์เลยสักนิด
‘ก็ไม่ได้ผิดคาดเท่าไหร่’
ลองมานึก ๆ ดูแล้ว ตั้งแต่ตอนเจออียอนอีครั้งแรก อีกฝ่ายพยายามทำการไกด์ดิงโดยสัมผัสตัวเอสเปอร์ให้น้อยที่สุดถึงได้เลือกการแตะข้อมือเป็นวิธีที่ทำประจำ
ความซื่อตรงไร้การปรุงแต่งของยอนอีก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก หากไม่นับความสามารถของเจ้าตัว ก็มีตรงจุดนี้แหละที่เขาถูกใจในตัวอีกฝ่ายถึงได้เสนอเรื่องไกด์ในสังกัดไป เพราะอย่างน้อยยอนอีก็คงไม่ทำอะไรแบบที่จูมีฮุนทำ
“ดีจริง ๆ”
“ครับ?”
แทฮาจินพึมพำออกมาราวพูดคนเดียว แม้จะฟังไม่รู้เรื่องแต่ยอนอีก็ไม่คิดจะเซ้าซี้ต่อ ร่างขาวพยุงตัวขึ้นอย่างทุลักทุเลเพื่อหยิบเสื้อผ้าของตัวเองที่ฮาจินพับไว้ให้เรียบร้อย
ขณะกำลังจะสวมเสื้อผ้าก็ยังรู้สึกได้ถึงสายตาของอีกคนในห้องที่จับจ้องมา ยอนอีหันไปหรี่ตามองค้อนใส่
“ผมกำลังจะใส่เสื้อผ้านะครับ”
“แล้วยังไง”
“ก็หันหน้าไปทางอื่นสิครับ”
“เฮอะ”
ฮาจินแค่นหัวเราะแกน ๆ แบบพูดอะไรไม่ออก
ไม่ได้กำลังจะแก้ผ้า แต่กำลังจะใส่เสื้อผ้าในสภาพร่างกายเปลือยเปล่า แค่นี้ก็เห็นกันทุกซอกทุกม
