่ฟังจบฮาจินก็ขมวดคิ้วฉับราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง
“ริคาร์โดเนี่ยนะ?”
“ครับ”
“เขามาที่สถานที่เกิดเหตุด้วยเหรอ?”
“เรื่องนั้นผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะคนที่เรียกผมมาคือคุณหัวหน้ามหาดเล็กน่ะสิครับ”
คงเป็นเพราะยังรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ อยู่ ฮาจินจึงกุมขมับและก้มหน้าลง เขากดไปที่นาฬิกาตัวเองและพบว่าตอนนี้ระดับมลพิษอยู่ที่ 43 เปอร์เซ็นต์ แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกไม่เหมือนกับตอนที่อียอนอีไกด์ดิงให้เขาเลย
ไม่มีความรู้สึกสดชื่น แถมความรู้สึกที่ได้รับก็ต่างกันมากอีกด้วย
“องค์หญิงคงจะมาที่นี่สินะ”
“โอ๊ะ รู้ได้ยังไงครับ? พี่เขาเพิ่งกลับไปได้ไม่นานนี่เอง”
“แล้วทำไมหมอนี่ถึงอยู่ในสภาพนี้ได้”
แทฮาจินพยักเพยิดหน้าไปทางอียอนอีซึ่งยังร้องครวญครางในลำคอด้วยพิษไข้ไม่หยุด เมื่อมองตามสายตาของคนอายุมากกว่าไป ดิออนก็จับจ้องไปที่คนป่วยนิ่งงัน ผิวที่เคยขาวซีดเซียวเมื่อวานนี้เริ่มกลับมามีสีเลือดฝาดอีกครั้งแล้ว
“พอสถานการณ์เริ่มคลี่คลาย เขาก็หมดสติไปเลยครับ ผมเลยพาเขามากับพี่ด้วย ส่วนคนที่ไกด์ดิงให้พี่คือพี่เอเลนาครับ”
เขาฟังที่ดิออนพูดอย่างไม่ใส่ใจนักพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออก แต่ดูเหมือนตอนนี้แทฮาจินจะไม่
