มีกะจิตกะใจทำอะไรแม้กระทั่งยกโทรศัพท์แนบหู เขานวดคลึงหว่างคิ้วไปมาและกดเปิดลำโพงแทน
เสียงเชื่อมต่อสัญญาณดังอยู่ไม่นาน เสียงขององค์ชายรัชทายาทริคาร์โดก็ดังขึ้นแทนที่
– โอ้ว คุณเอสเปอร์แทฮาจินนี่เอง
“มาสถานที่เกิดเหตุในไลบรัมจ์ใช่ไหม?”
– …หึ ๆ ใครมันคาบข่าวไปบอกนายเนี่ย?
ดิออนหัวเราะเจื่อน ๆ อย่างร้อนตัวหลังจากได้ยินคำพูดจากคนปลายสาย ฮาจินเหลือบมองเขาด้วยความรำคาญแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก
“ถ้ามาก็ควรมาช่วยกันบ้างสิ ทำแบบนี้แล้วยังจะกล้าเรียกตัวเองว่าองค์ชายรัชทายาทได้อีกเหรอ?”
– ฮ่า ๆๆ ฉันโดนคนอื่นบ่นยังไม่พอ ยังต้องมาถูกนายด่าอีกเหรอเนี่ย ฮาจิน
เสียงหัวเราะของริคาร์โดแฝงไปด้วยความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง มาว่าเขาเดินเอ้อระเหยลอยชายอยู่เฉย ๆ ได้ยังไงกัน คนเขาอุตส่าห์ให้ไกด์อียอนอียืมรองเท้าบินระดับสูง แถมยังเรียกตัวดิออนมาช่วยในช่วงระหว่างพักเชียวนะ
– ตอนนั้นฉันยุ่งมากเพราะมีมื้อเย็นที่ต้องไปทานร่วมกับแขกผู้มีเกียรติทั้งหลาย คนเป็นรัชทายาทอย่างฉันก็ต้องใส่ใจเรื่องการทูตให้มาก ๆ อยู่แล้วนี่นา พอดีตอนนั้นมีเวลาว่างเลยว่าจะไปหานายสักหน่อย ก็ฉันเคยบอกไปแล้วนี่ว่าถ้านายไม่มาฉันจะบ
