ามารถในการเคลื่อนย้ายระดับ A เส้นทางแค่นั้นน่าจะไปถึงได้โดยใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่นี่…’
ยอนอีโคลงหัวด้วยความสงสัยก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามคนข้าง ๆ
“เราไม่ได้เคลื่อนย้ายที่ไปเมืองหลวงเหรอครับ?”
สิ้นคำถาม แทฮาจินก็เหลือบนัยน์ตาสีแดงมามองด้วยสายตาราวกับเวทนา
“ความรู้เกี่ยวกับนาฬิกาน่าจะเป็นเรื่องพื้นฐานนะ”
หือ?
ยอนอีกดนาฬิกาย้ำ ๆ อยู่หลายครั้งจนพบการแจ้งเตือนดังกล่าว เมื่อกี้มองเห็นแค่คำว่าพิงค์ดอร์แล้วก็มัวแต่เตรียมตัวด้วยความเร่งรีบจึงไม่ได้อ่านอย่างละเอียด ข้อความในนาฬิกาเขียนไว้ว่าสถานที่คือ [ชายฝั่งทะเลไลบรัมจ์]
‘ที่ทำงานเก่าฉันนี่นา’
อยู่ห่างจากเมืองหลวงตั้งไกล ทำไมต้องเรียกระดมพลด้วยล่ะ?
โดเบอร์แมนคงจะอ่านสายตาของเขาออก ถึงได้ยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วอธิบายให้ฟัง
“เขตพื้นที่ธรรมดาจะรับมือกับพิงค์ดอร์ได้ยากน่ะครับ เพราะฉะนั้นกรณีของพิงค์ดอร์ก็เลยต้องมีการระดมบุคลากรจากเมืองหลวงไปลงพื้นที่ด้วย”
“อ๋อ…” พอได้ฟังแล้วยอนอีก็เริ่มจะถึงบางอ้อ
ภาพหลอน พิษ สสารอันตราย
ถึงตัดเรื่องขนาดของดอร์ออกไป แต่ถ้าของเหล่านี้แพร่กระจายไปทั่วเมืองก็น่าจะเป็นปัญหาใหญ่เกินกว่าที่ศูนย์ชนบทจะรับมือได้ ยอนอีไม่เคยมีประสบการณ์กับพิ