งค์ดอร์มาก่อนจึงค่อนข้างขาดความรู้ในส่วนนี้
ไม่นานนักแสงสว่างรอบข้างก็สาดส่องมาที่คนทั้งสาม ร่างของพวกเขาพลันหายวับไปในอากาศพร้อมกับเสียงดัง พรึ่บ ความรู้สึกแปลกประหลาดราวกับร่างกายถูกแยกส่วนออกจากกันแล้วกลับมาประสานใหม่อีกครั้งดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ยอนอียกมือขึ้นปิดปาก ความรู้สึกอยากอาเจียนตีตื้นขึ้นมา
“อุ่ก...”
ยอนอีคุกเข่าลงกับหาดทรายแล้วทุบหน้าอกตัวเองด้วยแรงไม่เบานัก เมื่อกวาดสายตามองสภาพรอบตัวก็พบว่าเพื่อนร่วมทางสองคนทั้งแทฮาจินและโดเบอร์แมนหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ นัยน์ตาสีอ่อนมองสำรวจสถานที่แห่งนี้กระทั่งไปหยุดอยู่บริเวณเส้นขอบฟ้า
“…!”
ดอร์ขนาดมหึมาสีชมพูเข้มตั้งตระหง่านอยู่กลางท้องทะเล หากมองจากชายฝั่งยังรู้สึกว่าขนาดใหญ่แล้ว ขนาดจริงของมันคงจะใหญ่กว่านี้มาก ใหญ่ไปประมาณตึกตึกหนึ่งเห็นจะได้
ดอร์ไม่ได้ตั้งอยู่ แต่ปรากฏขึ้นเป็นแนวขวางขนานเหนือคลื่นที่กระเพื่อมไหว สัตว์ประหลาดจำนวนมากกำลังคลานออกมาโดยจับขอบของดอร์ที่เปิดออก คลื่นทะเลโหมกระหน่ำสาดซัดเข้าไปด้านในดอร์อย่างต่อเนื่อง น้ำทะเลถูกสิ่งนั้นกลืนกินเข้าไปจนหมด จึงไม่มีสิ่งใดไหลย้อนกลับมา
‘โอ๊ะ ลืมเปิดโหมดกันพิษซะได้’
เหตุผลที่นาฬิ
