ลับวาวโรจน์เหมือนดวงไฟที่กำลังปะทุราวกับรอคอยวินาทีนี้มาตลอด
พริบตาเดียว แท่งเนื้อร้อนก็เกร็งกระตุกแล้วฉีดน้ำขาวขุ่นออกมาราวกับก๊อกแตก ยอนอีกะพริบตาปริบ ๆ ตัวแข็งทื่อด้วยความงุนงง
อืม
‘จะอะไรก็ช่างเถอะ แต่มาแตกใส่หน้าคนอื่นเนี่ยนะ…’
กลิ่นของน้ำเชื้อคาวคลุ้งเตะจมูก ของตัวเองก็กลิ่นแบบนี้จึงไม่ได้สะอิดสะเอียนขนาดนั้นแต่ก็อดรู้สึกประหลาดไม่ได้ ดูท่าน้ำนั่นจะพุ่งกระเด็นมาถึงขอบตาจึงได้รู้สึกแสบเคืองเล็กน้อยเช่นนี้
ในตอนนั้นเอง แทฮาจินที่กำลังหายใจหอบสั่นอยู่ด้านบนก็ยกมือขึ้นมาเช็ดขอบตาของยอนอี สัมผัสเบาบางนุ่มนวลราวกับขนนกปัดไล้ผ่านผิวทำให้คิ้วเรียวสวยกระตุกขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง
“เมื่อกี้คุณล้ำเส้น”
น้ำเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อยดังก้องไปทั่วห้องน้ำ
ยอนอีได้แต่หัวเราะเบา ๆ ให้กับคำพูดของคนที่เพิ่งจะปลดปล่อยออกมา
“คุณเอสเปอร์ขีดเส้นไว้ด้วยเหรอครับ? แหม ไม่เห็นรู้เลยนะครับเนี่ย”
ตัวเองเป็นถึงผู้ชายที่รับการปรนเปรอด้วยปากจากไกด์ที่เพิ่งเคยเจอครั้งแรกแท้ ๆ ทำตัวเป็นหนุ่มน้อยโดนพรากความบริสุทธิ์ไปได้
ยอนอีปัดมือของแทฮาจินออกแล้วลุกขึ้นจากพื้นห้องน้ำ เขาตรงไปที่อ่างล้างหน้าเพื่อชำระล้างใบ
