ให้เขาข้ามเส้นที่ขีดไว้
“…ถ้าไม่ใช่ไกด์ระดับ S แบบเจ้าหญิงก็คงไม่มีใครทำแบบนั้นได้หรอกครับ วันนี้ดูท่าผมจะมาหาคุณได้ไม่ถูกจังหวะเท่าไหร่ ขอโทษด้วยนะครับ คุณเอสเปอร์”
รออยู่หลายวินาทีแต่ก็ไร้ซึ่งคำตอบจากคนถาม จูมีฮุนรู้สึกเศร้าจนลำคอตีบตัน ลมหายใจติดขัดอย่างห้ามไม่ได้
ทันทีที่ออกมาจากห้องปฏิบัติงาน ขอบตาของเขาก็ร้อนผ่าวราวกับน้ำตากำลังจะทะลักออกมา จูมีฮุนรู้ดีอยู่แล้วว่าผู้ชายคนนั้นไม่ได้มองเขาเป็นอะไรไปมากกว่า [ไกด์] เลยสักนิด รู้ดีอยู่แล้วว่าเส้นที่อีกฝ่ายขีดไว้มันชัดเจนมากขนาดไหน
แม้ว่าหัวใจจะข้ามเส้นไปนานมากแล้วก็ตาม แต่เขาก็รู้สึกเสียใจอยู่ดีที่ไม่ได้เปิดเผยความรู้สึกที่มีต่ออีกฝ่ายออกไป ถ้าไม่ได้เป็นไกด์ เขาก็ไม่พบวิธีการที่จะมีตัวตนอยู่ในชีวิตของแทฮาจินอีกแล้ว
‘…ทั้งที่คุณก็รู้อยู่แล้วแท้ ๆ’
แทฮาจินเป็นคนไหวพริบดี บางทีฝ่ายนั้นก็น่าจะรับรู้ถึงขอบเขตของความเห็นแก่ตัวที่ข้ามเส้นไกด์ในสังกัดไปแล้วด้วยซ้ำ แต่เจ้าตัวกลับพยายามทำเพียงบทบาทที่กำหนดไว้เท่านั้น
เพราะแบบนั้นจูมีฮุนจึงรู้ว่าอีกฝ่ายจงใจทำตัวเย็นชา ทำให้ความรักข้างเดียวที่ไม่มีจุดหมายปลายทางของเขาต้องชนเข้ากับกำแพง และเขาก็