่เห็นทั้งนั้นนอกจากการเล่นงานหมอนั่นให้สะใจสักครั้ง แต่ไหงผลลัพธ์ที่ได้กลับทำให้เขาคับอกคับใจกว่าเดิมล่ะเนี่ย
ยอนอีม่อยหน้าอย่างผิดหวังพร้อมกับเดินผ่านแทฮาจินไป อีกฝ่ายวิ่งลงบันไดตามหลังไกด์ระดับ B มาโดยไม่ได้พูดอะไร
“คุณเก่งใช้ได้เลยนี่”
ทว่าในระหว่างนั้น เสียงที่ได้ยินไล่หลังมาก็ทำให้ยอนอีต้องชะงักเท้า คนพูดเองก็หยุดเดินและโคลงหัวเล็กน้อย เป็นท่าทางที่ดูกวนประสาทสิ้นดี
“น่าสนใจนะว่าไหมครับ ไกด์ระดับ B ที่โดนโยกย้ายมาจากต่างเมืองมีพรสวรรค์ในการยิงปืนซะขนาดนี้เนี่ย”
คนที่เรียนยิงปืนเป็นงานอดิเรกไม่ใช่อะไรที่เห็นได้ดาษดื่น ยอนอีไม่มีอะไรจะตอบจึงยิงคำถามกลับไปแทน
“แล้วทำไมคุณเอสเปอร์ถึงไม่ร่วมฝึกด้วยล่ะครับ?” อีกฝ่ายได้ฟังแล้วก็หัวเราะเบา ๆ
“เสียดายเหรอครับ”
“ครับ ถ้าคุณจะช่วยมาเป็นคู่มือให้กันสักหน่อย ผมคงไม่คาใจขนาดนี้หรอก”
“ไกด์อียอนอีครับ”
“ครับ”
พริบตาที่อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นแซนดัลวูดหนัก ๆ ที่ไม่รู้ว่าเป็นกลิ่นน้ำหอมหรือเปล่าก็ลอยอวลมาแตะจมูก ยอนอีปลดปืนไรเฟิลที่สะพายอยู่บนบ่าลงและจ่อปากกระบอกปืนเย็นเฉียบไปที่ลิ้นปี่ของแทฮาจิน
‘คิดจะทำบ้าอะไรอีก?’ ยอนอีคิดในใจพลางขมวดคิ้ว