มุ่น
“การฝึกซ้อมมันไม่เห็นจะสนุกตรงไหนเลย ถ้าจะยิงก็เอาเป็นตอนลงสนามจริง วินาทีที่ผมเผลอ ตอนที่ทุกคนไม่มีสติ ยิงตอนนั้นน่าจะสะใจกว่านะครับ”
พอพูดจบ มือใหญ่ ๆ ของอีกฝ่ายก็ตบปุลงมาบนกระหม่อมของยอนอี ภาพของแทฮาจินที่กำลังขยุ้มเส้นผมของไกด์ในระหว่างรับการปรนเปรอด้วยปากเมื่อหนึ่งเดือนก่อนฉายวาบเข้ามาในหัวราวกับแฟลชแบ็ก ในขณะที่ยอนอีกำลังหัวเสียได้ที่ อีกฝ่ายก็เอียงศีรษะแล้วยื่นหน้าเข้ามาแนบชิด
“เขตที่มีดอร์ปรากฏขึ้นได้ถูกเปลี่ยนให้เป็นพื้นที่นอกกฎหมายจนกว่าเหตุการณ์จะสิ้นสุดลง หมายความว่าแม้แต่รัฐบาลก็เข้ามาแทรกแซงอะไรก็ตามที่เกิดขึ้นที่นั่นไม่ได้”
“คุณเอสเปอร์ คุณกำลัง…”
“เพราะฉะนั้นความสามารถอันโดดเด่นของคุณน่ะ เอาไปใช้ในที่แบบนั้นเถอะครับ ผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่หรอกที่มีคนมากวนตอนนอน”
แทฮาจินแสยะยิ้มแบบที่เขาทำมาตลอด นัยน์ตาสีโกเมนสุกใสฉายแววเย็นยะเยือก มีเพียงมุมปากเท่านั้นที่ยกขึ้นอย่างน่ารังเกียจ เพียงชั่วพริบตา รอยยิ้มนั้นก็เลือนหายไปราวกับไม่เคยมีมาก่อน
กร๊อบ
เอสเปอร์หนุ่มใช้มือเพียงข้างเดียวบดขยี้ปลายกระบอกปืนที่จ่อมายังลิ้นปี่ของตัวเองอย่างง่ายดายราวกับขยำกระดาษ
‘…นี่กำลังโกรธที่โดนปลุก
