ตอนหลับอยู่งั้นเหรอ?’
แถมยังใจดีสอนให้อีกว่า ถ้าจะยิงก็ไปยิงในสถานที่เกิดเหตุ จะได้ไม่โดนจับเข้าคุก
ยอนอีพูดอะไรไม่ออกจนได้แต่อ้าปากค้าง เขารู้สึกได้ครู่หนึ่งว่าสายตาของอีกฝ่ายจับจ้องมายังริมฝีปากของตน แต่แล้วแทฮาจินก็ชิงเดินลงบันไดไปก่อน
ในตอนนั้น ยอนอีก็ตระหนักได้ถึงความเป็นจริงที่พยายามมองข้ามมาตลอดหลายข้อ
อย่างแรก สงครามนี้ไม่มีทางสิ้นสุดลงถ้าแทฮาจินไม่ยอมรามือ
อย่างที่สอง แทฮาจินไม่ได้มองว่าเขาเป็นคู่ต่อสู้ที่ทัดเทียม
อย่างที่สาม พวกเรายังเกลียดขี้หน้ากันเหมือนเดิม
“จะประกาศผลแล้วนะครับ”
ครูฝึกที่ยืนบนแท่นพูดขึ้นก่อนที่เขาจะยืนนิ่งอึ้งเหมือนเครื่องช็อตกะทันหัน เจ้าตัวคงคิดว่า ตัวเองตาฝาดไปหรือเกิดข้อผิดพลาดอะไรสักอย่างขึ้นกับใบประกาศผลจึงตรวจสอบมันซ้ำ ๆ อยู่หลายครั้ง
แต่แล้วในที่สุด เขาก็กระแอมเล็กน้อยเพื่อเคลียร์กล่องเสียงแล้วเริ่มประกาศอย่างเป็นทางการ
“…ผู้ที่ทำคะแนนได้มากที่สุดในการฝึกครั้งนี้ คือคุณอียอนอี ไกด์ระดับ B ครับ โดยได้รับบาดเจ็บสี่ครั้ง ทำให้คนบาดเจ็บเก้าคน และทำให้คนเสียชีวิตสิบห้าคนครับ ดังนั้นจะบวกคะแนนเพิ่มให้ทั้งสิ้น 93 คะแนนครับ”
“มีไกด์มาร่วมฝึกด้วยเหรอ?”
“ตั้ง 9
