แผ่นหลังของฆาตกรไปจนลับสายตา
น่าเสียดายที่ไอ้เจ้าแทฮาจินไม่ได้อยู่ที่ชั้น 6
“เฮ้อ……ใจเย็น ๆ ก่อน”
แค่เปิดประตูนี้ออกไปก็เป็นดาดฟ้าแล้ว ยอนอีพยายามปรับลมหายใจให้กลับมาเป็นปกติ ถึงจะคาดการณ์ไว้ประมาณหนึ่งแล้ว แต่ไป ๆ มา ๆ เขากลับฆ่าคนไปมากกว่าที่คิดไว้เยอะโขทีเดียว แต่เอาเถอะ ศพทั้งหมดนั่นจะเอาไว้เป็นปุ๋ยถมหลุมศพของแทฮาจินก็แล้วกัน
มือขาวหมุนลูกบิดและถีบประตูดาดฟ้าเต็มแรง ตึง! เกิดเสียงดังสนั่นทั่วบริเวณ แต่กลับไม่มีใครยิงปืนสวนกลับมาจากดาดฟ้าเลย
คราวนี้ยอนอีจึงหันปลายกระบอกปืนขึ้นไปบนอากาศ ก่อนจะเหนี่ยวไกดัง ปัง!
แต่ทว่าดาดฟ้าก็ยังคงเงียบสงัดไม่เปลี่ยนแปลง
เจ้าของร่างโปร่งบางจัดท่าทางให้อยู่ในท่าเตรียมพร้อมโดยไม่ลดความระแวดระวังลงพลางค่อย ๆ เดินเข้าไปทีละก้าวอย่างเชื่องช้า
ไม่ว่ายังไงก็ต้องทำให้ไอ้เวรนั่นได้ชดใช้เรื่องที่ทำให้เขาต้องเปิดเผยหน้าตาให้ได้
ยอนอีหมุนตัวโดยหันกระบอกปืนตามจังหวะการเคลื่อนไหวอย่างว่องไว
“……”
ในที่สุดเขาก็พบแทฮาจิน อีกฝ่ายกำลังนอนสังเคราะห์แสงสบายใจเฉิบอยู่บนพื้นดาดฟ้านี่เอง เอสเปอร์หนุ่มยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมารองศีรษะต่างหมอน ดูแล้วเหมือนกำลังอวดกล้ามแขนกำยำไปด้วยในที
