เขาดูไม่มีทีท่าว่าจะอยากสู้เลยสักนิดเดียว
ปัง!
แต่จิตวิญญาณการต่อสู้ของยอนอีนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าจะดับมอดได้ง่าย ๆ เขาจึงยิงเข้าที่กลางหัวของแทฮาจินซึ่งกำลังนอนอยู่ 〔คุณเสียชีวิตแล้ว ทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เป็นเวลา 10 นาที〕 เสียงแจ้งเตือนน่ารำคาญ ดังลั่นออกมาจากเสื้อกราะของเขา แต่เจ้าตัวกลับยังคงนอนนิ่งสนิทไม่ไหวติง
‘ล้อกันเล่นหรือไง?’
ที่เขาต้องมาลำบากลำบนแบบนี้มันเป็นเพราะใครกันเล่า!
ยอนอีอุตส่าห์ลงทุนฝ่าฟันอุปสรรคขึ้นมาถึงตรงนี้ด้วยความมุ่งมั่น จนเหลือเวลาอีกเพียงแค่ 8 นาทีนิด ๆ ก่อนการฝึกจะจบลง ดังนั้นนี่จึงเป็นการโจมครั้งสุดท้าย และยอนอีก็ฆ่าเขาได้ในที่สุด เรื่องทั้งหมดนี่ควรจะทำให้เขารู้สึกสะใจแท้ ๆ……
‘แต่ทำไมถึงหงุดหงิดอย่างนี้เนี่ย?’
อารมณ์เสียชะมัด ไม่เห็นจะสบายใจขึ้นสักนิด
อุตส่าห์ตั้งใจวิ่งขึ้นมาฆ่าหมอนี่ขนาดนี้แท้ ๆ แต่เจ้าตัวกลับไม่คิดจะลุกขึ้นมาประจันหน้ากันด้วยซ้ำ ยอนอีขบริมฝีปากแน่น ก่อนจะจ่อปืนไปทางเอสเปอร์หนุ่มตัวปัญหาที่ยังคงนอนอยู่และลั่นไกอย่างต่อเนื่อง
ปัง! ปัง! ปัง!……
แค่นั้นยังสะใจไม่พอ ยอนอีเดินเข้าไปใกล้อีกคน และจ่อปากกระบอกปืนสไนเปอร์ไรเฟิลบนหน้าผากของเอสเปอร์หนุ่ม
แท
