ฮาจินปรือเปลือกตาขึ้นช้า ๆ หลังจากรู้สึกถึงสัมผัสบางอย่างเย็น ๆ แนบบนผิว
ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง ดวงตาสีโกเมนของเขาก็ไม่เคยเป็นสิ่งที่ยอนอีรับมือได้เลย
“ฝีมือคุณใช่ไหม”
ยอนอีเริ่มเดือดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อนึกถึงวินาทีที่ถูกยึดหน้ากาก หมวก และแว่นตาไป ใจนึกอยากฆ่าไอ้หมอนี่ให้ตายไปซะ ไม่รู้ว่าเขาเคยไปทำอะไรให้นักหนาถึงกับต้องมาก่อกวนชีวิตกันขนาดนี้ อุตส่าห์ซ่อนตัวมาได้นานถึง 4 ปีแล้วแท้ ๆ
แทฮาจินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับไม่รับรู้อารมณ์โมโหของคู่สนทนา
“นี่แหละ ใบหน้าที่ผมอยากจะเห็น”
ปัง! เสียชีวิตแล้ว
ปัง! เสียชีวิตแล้ว
ปัง! เสียชีวิตแล้ว……
ยอนอีเหนี่ยวไกปืนที่จ่ออยู่บนหน้าผากของเขาติดต่อกันแบบไม่ลืมหูลืมตา เสียงแจ้งเตือนซ้ำ ๆ ดังก้องทั่วดาดฟ้าอันเงียบสงบ ยอนอีกัดฟันข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านลงแล้วกัดฟันพูด
“คุณทำอย่างนี้ทำไม ไหนบอกว่ารังเกียจผมไง ผมเองก็คิดไม่ต่างจากคุณนักหรอก เพราะงั้นพวกเราก็ไม่ควรจะมายุ่งเกี่ยวกันสิครับ”
“ผมแค่อยากจะถอดมันออกเท่านั้นเอง ไอ้หน้ากากที่คุณชอบนักหนานั่นน่ะ”
ยอนอีนึกถึงสิ่งที่ตัวเองเคยพูดที่จุดเกิดเหตุตรงบริเวณภูเขาฮาร์ทเมื่อไม่นานมานี้ขึ้นมา
‘…ผมยังไม่มีความคิดถอดหน้า