เด็กคนนั้นจนหมดสิ้น ความหวาดกลัวที่มีต่อพ่อ และความรู้สึกเป็นปฏิปักษ์ต่อโลก
ทั้งหมดนี้ส่งผลให้ยอนอีหวาดกลัวและเจ็บปวดที่จะเปิดเผยตัวเอง
“ถ้าจะกระโดดลงไปก็เชิญทางนู้นเลย”
เอสเปอร์หนุ่มช่วยชี้แนะอย่างใจดีขณะนั่งพิงหลังเข้ากับผนัง เมื่อมองตามปลายนิ้วของเจ้าตัวที่ชี้ไปทางอีกฟากของดาดฟ้า ยอนอีก็ได้แต่แค่นหัวเราะออกมา
‘ใครเขาจะกระโดดลงไปมิทราบ’
แทฮาจินเท้าศอกกับหัวเข่าของตัวเอง มืออีกข้างถือบุหรี่ ควันสีเทาก่อตัวขึ้นเป็นไอขมุกขมัวก่อนถูกสายลมพัดพาไป
“ขอสักมวนสิครับ”
แทฮาจินเหลือบขึ้นมองยอนอีด้วยสายตาอึ้ง ๆ แต่เอสเปอร์หนุ่มก็ยื่นบุหรี่หนึ่งมวนจากกล่องบุหรี่ให้โดยดี ยอนอีรับมาก่อนจะใช้ฟันคาบตรงก้นกรองไว้เบา ๆ จากนั้นจึงโน้มตัวลงไปต่อกับปลายบุหรี่ของอีกฝ่าย เมื่อดูดลมเข้าไปครู่เดียว สะเก็ดไฟก็ลุกโชติช่วง
พริบตาที่ใบหน้าขยับเข้ามาใกล้กัน แทฮาจินก็เกิดอาการตัวแข็งทื่อ ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
แค่ก แค่ก
อาจเป็นเพราะนานแล้วที่ยอนอีไม่ได้สูบบุหรี่ รสชาติของมันจึงขมปร่าไม่หอมหวานเอาเสียเลย เจ้าของร่างโปร่งบางเท้าแขนกับกำแพงขณะกวาดตามองทิวทัศน์ของพื้นที่อันกว้างขวางภายในศูนย์ ทอดสายตาระเรื่อยไปยัง
